Nederland minder bang voor terrorisme, zegt overheid

Als het van een onafhankelijke onderzoeksbron kwam, was het relatief goed nieuws geweest:

DEN HAAG - Nederlanders lijken zich minder druk te maken over de dreiging van een terroristische aanslag. Een op de vijf noemt terrorisme als eerste punt van zorg, een jaar geleden was dat nog twee op de vijf. Dat staat in een onderzoek dat de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb) heeft laten uitvoeren.

Begin dit jaar begon de NCTb met een campagne om de Nederlanders te vertellen wat de overheid allemaal tegen terrorisme doet. De helft van de ondervraagden weet nu waar ze op moeten letten om te helpen een aanslag te voorkomen (tegen 38 procent vorig jaar). Mensen letten het meest op bagage zonder eigenaar (54 procent), vreemd gedrag (44) en verdachte personen (16).

(c) ANP

Dit is nou een sterk staaltje kabinet Balkenende. Eerst paniek zaaien, miljoenen aan propaganda verkwanselen en belachelijke regels verzinnen om onze privacy naar te god helpen. En dan komt zij, hare majesteit de overheid, en vertelt ons wat te doen bij achtergelaten plastic tasjes.

De overheid die net zo makkelijk en met een gerust hart islamitische asielzoekers terugstuurt naar oorlogsgebieden. Die zonder al teveel protest toeziet hoe Palestijnen door joodse immigranten uit hun eigen land worden weggeterroriseerd.

Die overheid laat weten dat zij hard werkt om ons te beschermen en dat we zelf ook nog een duit in het zakje mogen doen door te letten op vreemd gedrag. En dan is het weer goed. En kunnen we rustig slapen. Petje af!

Want eerlijk is eerlijk, het is een glorieus resultaat: nog maar twintig procent vreest een terroristische aanslag. Bijna twee en een kwart miljoen mensen (zegge 2.500.000 Nederlanders) in angst als ik mijn rugzak in de trein laat staan. Dat is drie keer alle inwoners van Amsterdam.

Bokbierfestival heeft meer dan één winnaar

Zware kater vandaag. Gisteravond naar het Bokbierfestival geweest in de Beurs van Berlage. Ook vandaag en morgen kunnen bokliefhebbers nog proeven van de ruim zestig bokbieren die hier worden gepresenteerd. Ik heb een paar heerlijke op. Voor de liefhebbers volgen mijn favorieten:

1. Gramsbarger Najaarsbock (brouwerij Mommeriete)
Een heerlijk moutig bokbier, een tikkeltje bitter en een paar tikkeltjes zoet, zoals bokbier hoort te zijn. Naar mijn smaak dan.

2. Barbär Winterbok (brouwerij Lefébvre)
Belgische bok, met 8% wat zwaarder dan het gemiddelde bokbier, maar lekker als afsluiter.

3. Chouffe Bok (brouwerij Les 3 Fourquets)
Heerlijk fruitig en eerder zoet dan bitter. Ook Belgisch, La Chouffe zal geen onbekende zijn. Drinkt goed door.

4. Texels Bok (brouwerij Texelse)
Goed bier om mee te beginnen. En daarna nog eens halverwege de avond te halen. Vol van smaak, lekker caramellig en pittig in afdronk.

5. Herfstbok (brouwerij Grolsch)
In elke supermarkt te koop. Heb het op het festival niet gedronken, want al bekend mee. Is misschien wel het meest toegankelijke bokbier op de markt. Zoetig, nauwelijks bitter, wel ietwat vlakke afdronk.

En dan krijgt Vølenbock nog een eervolle vermelding. Dit is door de organisatie uitgeroepen tot Beste Bokbier van 2006. Tot grote verrassing van de brouwers ('t Vølen), want de voorraad is er op de eerste avond al bijna doorheen gejaagd. Ik vond het niet superlekker. Zeker niet het beste wat ik op het festival heb geproefd. Het was me iets te bitter en te zwaar. Ik hou van de wat zoetere bokjes. Waarvan er de laatste jaren steeds meer zijn gekomen. Een doorn in het oog van de old school bokliefhebbers, overigens. Daar hoor ik duidelijk niet bij.

Websites verbieden?

Wat niet mag:

Brussel wil online bominstructies aan banden leggen
TAMPERE - Brussel wil websites die uitleggen hoe iemand een bom kan maken of gebruiken verbieden. Of nou ja, dat stelde Europees Commissaris Franco Frattini (Justitie) vandaag voor bij een EU-vergadering in Finland. Doelgroep vormden de justitieministers uit de EU-landen.

Wat wel mag:

Google houdt extreem-rechtse weblogs open
AMSTERDAM - Google ontsluit Australische en Nieuw-Zeelandse extreem-rechtse weblogs. Deze zijn ondergebracht bij Google's weblogdienst Blogger. Volgens antiracismegroep FightDemBack! zetten de blogs aan tot haat. Bovendien menen zij dat privégegevens van linkse activisten via de bloggersites op straat komen te liggen. Google zegt de weblogs pas te verwijderen als de rechter dat beslist.

Moeilijke discussie. Internet is een afspiegeling van de maatschappij, van de wereld. En daarin is ook rottigheid, zoals extreem-rechts en amateurbommen. Om maar te zwijgen van kinderporno, puberpesterijen en oproepen om met elkaar voetbalsupporters van de tegenstander te molesteren. Dus moet je er niet al te krampachtig mee omgaan. Bovendien is een verbod op websites niet te handhaven. Waar op server x een site verdwijnt, verschijnen er twee nieuwe op server y. Anyway, een verbod is bijna zinloos.

Aan de andere kant maak je deze sites misschien wel minder toegankelijk wanneer je investeert in controle van webhostbedrijven en je ervoor zorgt dat zoveel mogelijk van die ondernemingen de al te duistere zaken van hun servers weren. In de real world zijn kinderporno, voetbalvandalisme, bommen maken en discrimineren verboden. En kun je vervolgd worden wanneer je je eraan schuldig maakt. Dus waarom zou internet, als afspiegeling van de maatschappij, niet ook aan wat regels moeten voldoen?

Omdat het een medium van iedereen is? Een medium dat anarchie, democratie en communisme met elkaar verbindt, christendom, islam, boeddhisme, zwarte en witte magie; muziek en film, drugs en vitaminen, gezond en ziek, arbeid en zorg, alle aspecten van het leven desgevraagd. En voor iedereen toegankelijk. Ook voor kinderen van vijf. Ik kom er niet uit.

Terug naar Korfoe (2)

Britse kinderen dood gevonden in hotel Corfu

ATHENE - Twee Britse kinderen van vijf en zeven jaar zijn dood aangetroffen in hun hotelkamer op het Griekse vakantie-eiland Corfu. De ouders van beiden lagen buiten bewustzijn op bed. De vader en moeder zijn in coma, meldde de Britse omroep BBC. Hun situatie zou kritiek zijn.

De Griekse justitie zei donderdag aanwijzingen te hebben dat de vier "een sterk gif" in hun lichaam hebben. Mogelijk gaat het om voedselvergiftiging, zeiden Griekse media. Een criminele daad is volgens de politie nagenoeg uitgesloten.

De 38-jarige vader en de 28-jarige moeder waren met hun kinderen op vakantie. Hotelpersoneel heeft verklaard dat het gedrag van de vier volstrekt normaal was gedurende hun verblijf. Op de lichamen van de kinderen zal nader onderzoek worden gedaan om duidelijkheid te krijgen over de precieze doodsoorzaak.

(c) ANP

In september waren we er nog. Ben benieuwd in welk plaatsje dit drama plaatsvond. Na alle hiephoi-verhalen over Korfoe (zie blog van begin juni en begin september) voeg ik bij deze ook wat harder nieuws toe. Voor het evenwicht. Want dit is natuurlijk afschuwelijk. Ik zou niet meer uit zo'n coma hoeven te ontwaken.

Platen van 2005 (3; net ontdekt): debuut van het jaar

Bij de eerste twee nummers denk je dat Ozzy een tweelingbroer heeft die wél kan zingen. En dat Black Sabbath wordt gecoverd. Bij Woman, de derde track, lijkt het alsof een stoner band uit de jaren negentig met een Robert Plant-cloon in de studio stond. Bij Where Eagles Have Been ben je gewend aan het Wolfmother-geluid en waan je je in een tijdmachine. Je bent in de jaren zeventig, maar met de krachtige productiesound van nu. En daar is ook het orgeltje, een van de vele geheime wapens van dit Australische trio. Het past prima bij de subtiel gelaagde muur van gitaar/Rickenbacker bas en refereert tegelijkertijd schaamteloos aan Deep Purple en Uriah Heep. Zonder dat je het jatwerk kunt noemen. Want origineel is dit titelloze debuut weliswaar geen seconde, maar uniek is het wel. Uniek door de enorme dynamiek op het album, alsof alles in één take is opgenomen. Uniek door de afwisseling waar het in dit genre vaak aan schort. Uniek door de wildenthousiaste vocalen van gitarist Andrew Stockdale. En bovenal uniek door de hoge songkwaliteit. Met de single Joker & The Thief, het epische Mind’s Eye en het psychedelische Tales als hoogtepunten. Zonder de rest van het groovende materiaal tekort te willen doen. Want niet vaak hoor je zo’n consistente rockplaat. Om maar te zwijgen van het uitstekende spel. Dit moet een moddervette liveband zijn.

En god?

De god van de christenen was niet voor een kleintje vervaardigd als we het Oude Testament mogen geloven. Wanneer hij in razernij uitbrak en zijn toorn over het land liet gaan, kon je maar beter snel emigreren. Voor je het weet had je een sprinkhanenplaag in je moestuintje. Of kikkers in je plantenbakken. Om maar te zwijgen van ziektes en nog ergere maatregelen om het geloof mee te bestendigen.

Prachtig bedacht natuurlijk. De priesters en profeten uit die tijd waren slimme jongens, de autoriteiten bleven autoriteiten met zo’n god als bovenbaas. Je zou wel beter uitkijken, voor je Zijn en dus hun regels aan je laars lapte. Duizenden jaren werkte het heel effectief: zaai angst en heers.

Maar god is al meer dan een halve eeuw niet meer de baas in het westen. We lachen om die oude grijsaard, die daar maar feest zit te vieren, in de wolken met onze overleden helden. En dus bedachten we wat nieuws. Wapenwedloop, oost tegen west, wie bang is voor de atoombom, stemme voor de zittende regering. En toen viel de muur.

Gelukkig duurde het nog geen vijftien jaar voor we een nieuwe duivel vonden. Terrorisme heet hij en we sidderen en beven weer. In de VS wordt het zelfs legaal om mensenrechten te schenden. Je hoeft als CIA-agent maar iemand Arabisch te horen praten en je mag folteren zoveel je wil. Niemand die je tegenhoudt.

Afgelopen zaterdag zag ik een billboard in een bushokje aan de Utrechtse Rubenslaan. “Ook in Utrecht werken professionals samen tegen terrorisme”, stond erop in letters van tien centimeter hoog. Ik twijfelde even. Zal ik mijn rugzak achterlaten? Ik was wel benieuwd naar de professionals die daar op af kwamen. Maar ik heb het niet gedaan. Ik wil niet bijdragen aan de hysterie. Want waar gaat het nou om? Terrorisme in Nederland? Laat me niet lachen. In de jaren zeventig, toén had je terrorisme in Nederland. Treinkapingen, hele schoolklassen werden gegijzeld. En ook elders in Europa kon je meer bommen in de bus verwachten dan nu, anno 2006. ETA, IRA, Rote Armee Fraktion. Waar waren de billboards? Ik heb ze niet gezien.

Maar opnieuw werkt het. Angst regeert. Een vriend van me durft niet meer met de trein te reizen in de spits. Elk incident induceert de roep om meer veiligheidsmaatregelen, al is het een klein brandje in een kroeg. En de overheid? Die mag gewoon doen en laten wat zij wil. Bezuinigen terwijl ze eerst de recessie verdiept door publiekelijk te gaan doemdenken over onze economie. Ons zorgstelsel op elegante wijze naar god helpen door het aan de markt te verkopen. De kwaliteit van ons onderwijs is tanende. De protesten zijn minimaal. Collectieve verlamming heeft zich van ons meester gemaakt. We blijven zitten waar we zitten en verroeren ons niet. En god? Die slaapt zacht en droomt weer eens dat hij allah wordt genoemd.

Ponen roken

Als kind at ik enkele zomers lang geregeld bij visrestaurant Hameeteman, achter de C1000 in Ouddorp. Ouddorp is een dorpje aan de Zuid-Hollandse kust, net voordat de Brouwersdam je over de Grevelingen op Zeeuws gebied brengt. Visrestaurant Hameeteman bestond uit een soort zeesnackbar en een wat meer fancy eetgelegenheid. Het lekkerste was de gebakken poon. Mijn vader en mijn broertje namen steevast een lekkerbekje, maar ik was al na één keer verkocht. Voor mij nooit meer anders in deze toko.

Ouddorp ligt eeuwen achter me. Sindsdien is het me niet meer gelukt nog eens net zo’n lekkere poon te scoren. Wel geprobeerd, maar meestal waren het slappe gefrituurde of veel te hard gebakken vodjes. Elke keer dacht ik met weemoed aan Hameeteman achter de C1000 in Ouddorp.

Twee weken terug was ik op een feest van een een goeie vriend. Daar liep een jongen rond die vertelde dat hij elk jaar ergens (ben vergeten waar) gerookte poon at. Gerookt had ik het nog nooit gegeten.

Tot nu. Een maandje geleden heb ik een rookoven gekocht, samen met een emmertje speciaal eikenhoutmot, vooral om paling te roken. Maar na dit verhaal was ik nieuwsgierig geworden. Dus zaterdag toog ik samen met Puckje naar de markt, waar ik een pond rode poon kocht, schoongemaakt en wel. Kostte me nog geen twee euro. Voor een pond filet-met-ruggengraat!

Na twintig minuten roken op zacht tot matig vuur hield ik zes vissen over die mooi lichtbruin van het rooster kwamen en heerlijk geurden.

De smaak was waanzinnig! Het eikenhout had zijn werk gedaan. Als vanzelf liet het zachte, maar stevige vlees los van de graat om eerst de tong en daarna de rest te verwennen. Wat een lekkernij zeg! Enigszins vergelijkbaar met gerookte paling, hoewel het vlees veel fijner is, zowel qua structuur als qua smaak. Mocht je als visliefhebber ooit de kans krijgen gerookte poon te eten, aarzel dan geen seconde. Maar bedenk wel dat je daarna niet meer terug kan.

Misschien wel de mooiste leader ooit (Carnivale)

De Varagids had enige tijd geleden een top tien van mooiste leaders. Ik weet niet meer wat er op 1 stond, maar wel wat er had moeten staan. Carnivale ontbrak bij de genoemde tv-series. Terwijl ik nog nooit zo'n mooie leader heb gezien. Hier staat hij.














De foto is hier gejat.

Extras bijna net zo goed als The Office

Voor wie The Office te gek vond en het 'vervolg' nog niet kent: koop de dvd met de eerste serie van Extras! Wederom staat het duo Ricky Gervais en Stephen Merchant garant voor prachtige tv. BBC 2 zendt momenteel de tweede serie uit.

In Extras speelt Gervais de acteur Andy Millman die alleen maar figurantenrollen krijgt. De eerste paar afleveringen van seizoen 1 laten zien hoe Millman er alles aan doet om een rol met tekst te bemachtigen. Wie Gervais kent als David Brent in The Office zal niet verbaasd zijn dat dit met het nodige gebrek aan tact gepaard gaat. Ook Millman weet op dit terrein van wanten. En van geen wijken. Dus ook bij Extras wordt de kijker bij vlagen getrakteerd op een hoge dosis plaatsvervangende schaamte. Zoveel verschil is er namelijk niet tussen Millman en Brent.

Gervais krijgt dit keer hulp van actrice Ashley Jensen die de rol van Millmans maatje en mede-figurante Maggie Jacobs speelt. Een dame die evenmin op haar mondje is gevallen en met haar ongebreidelde lompheid effectief bijdraagt aan de meest pijnlijke momenten.

Decor voor elke aflevering is de filmset waar Millman en Jacobs als figurant rondlopen. Terwijl Millman maar niet wil accepteren dat hij beter wat anders kan gaan doen, is Jacobs dik tevreden met haar werk en zoekt zij haar heil in relaties met knappe koppen uit de crew. Wat haar wonderwel regelmatig lukt. En soms voor hilarische tv zorgt.

Daarnaast spelen sommige scenes zich af op het kantoor van Millmans manager Darren Lamb (gespeeld door Merchant), waarbij keer op keer pijnlijk duidelijk wordt dat er geen vraag is naar het acteertalent van Millman. Stephen Merchant speelt overigens briljant.

In tegenstelling tot The Office staat bij Extras elke aflevering op zichzelf. En speelt elke keer een echte acteur mee, in serie 1 onder anderen Kate Winslet, Ben Stiller en Samuel L. Jackson. Die overigens minirolletjes hebben, maar steevast een leuke wending geven aan het verhaal.

De setting van Extras is weliswaar nieuw en verfrissend, maar wie The Office heeft gezien kent het geheim van Gervais. Een geheim dat slechts beperkt houdbaar is. Want naarmate de serie vordert, neemt de impact van 's mans relatief wrange humor enigzins af. Een euvel dat ook The Office kenmerkte. Maar waar The Office werd gered door de doorlopende verhaallijnen over onder meer de carrière van Brent en de romance tussen Tim en Dawn, moet Extras het doen met de one-night-stands van Jacobs en de bijdragen van de gastacteurs. En dat is, ondanks de grote namen, niet genoeg. Desondanks kijk ik reikhalzend uit naar de dvd van seizoen 2.

Paranormaal op pillen?

Zie hier. Een advertentie voor een pil waarmee je uit je lichaam kan treden en op afstand kan waarnemen. In de faq wordt ook telepathie beloofd. Sowieso stimuleert het middel je algemene hersenactiviteiten en zorgt het voor balans in je stemming en meer van dat soort wonderbeloftes. Als het werkt, zal het de wereld veranderen. Vooralsnog lijkt het me sterk. Maar misschien ga ik toch een potje bestellen.

Enkele citaten:

Therefore, Magneurol6-S™ is made with ingredients that all work together to make you feel more composed, energetic, clear-headed and happier.

Magneurol6-S™ implements a rare and scientifically investigated ingredient called Magnetite. The same material now believed by science to give migratory animals their extraordinary paranormal sensory. Recently it has also been discovered in trace amounts in some human beings perhaps explaining why some individuals experience paranormal abilities and others do not.

Maar ook:

Warning: Magneurol6-S™ was specifically engineered to expand and deliver rapid Paranormal / Metaphysical experiences. If you are suffering from any mental, bio-chemical or emotional instability, please seek the advice of a medical professional.

En uit de faq:

Q: Regarding Telepathy, what if I can't control what I am picking up and I go crazy?
A: We are confident with our experience and expertise in this area that this will not happen. While using Magneurol6-S™, in order to receive the benefits of telepathy you would have to apply yourself. In other words you would need to directly desire telepathy in order to experience it. Other experiences with your senses may increase such as heightened taste, sight and smell.

Q: Will Magneurol6-S™ make it so I hear peoples' thoughts (Telepathy)?
A: Having a metaphysical background we are also very interested in this question. What we have experienced is that it does increase the potential and awareness required for telepathy.

(...)

The bottom line is we were stunned with the results and continue to work with the concept. A brief interpretation is that thought is electrically based and in the case where two people with very similar brains or "thought mechanisms" (humans) the information becomes potentially shared between energy fields that are within close proximity, like a train leaping rails. The stored information is seemingly transferred. The applications are endless.

Amerikaans arrogant

Dit is té erg!

N Korea to face 'repercussions'
President Bush said the US was still seeking a peaceful solution

US President George W Bush has said North Korea will face "serious repercussions" over its claim to have carried out a nuclear test.

Mr Bush said Washington was working to confirm the claim, but would increase its co-operation with allies on ballistic weapons defence systems. The comments came as Japan imposed tough new sanctions on North Korea in response to its claim.

Earlier, North Korea's second most powerful leader threatened more tests if the US remained "hostile", in the first comments from a senior North Korean official since the claimed nuclear test on Monday.

The underground test reportedly took place in Gilju in Hamgyong province at 1036 (0136 GMT). Russia is the only country to have confirmed that it was a nuclear explosion.
'Threat to peace'

President Bush told reporters that Washington remained committed to diplomacy, and had no intention of attacking. But he said the US "reserves all options to defend our friends in the region".

Pyongyang's claim "constitutes a threat to international peace and stability", he said. "In response to North Korea's actions, we're working with our partners in the region and the United Nations Security Council to ensure there are serious repercussions for the regime in Pyongyang."

As Mr Bush spoke, UN Secretary General Kofi Annan urged the US to hold one-on-one talks with North Korea, which Washington has refused to do. The UN Security Council is debating what multilateral sanctions North Korea should face in response to the claimed test.

It is due to continue discussing a draft resolution of punitive sanctions proposed by the US. There is agreement in the Security Council that North Korea should face punitive measures.

The US wants the sanctions to be brought under Chapter Seven of the UN Charter, which means they would be mandatory and ultimately enforceable by military means. But China, Russia and South Korea have expressed varying degrees of opposition to such a resolution.

The Japanese sanctions, announced by Chief Cabinet Secretary Yasuhisa Shiozaki, will come into effect following a formal cabinet meeting on Friday. They include banning all North Korean imports, stopping its ships entering Japanese waters and new restrictions which will prevent almost all North Koreans from entering Japan.

Trade between the two countries was worth $180m (£97m) last year, although it has been falling for several years as political relations between the two countries deteriorated.

Bron: www.bbc.co.uk

Gaan wij de Amerikanen en de Japanners ook straffen voor het testen van hun wapentuig?

Regeringsraadsel (1): de JSF

In de categorie Regeringsraadsels, vandaag: Hoe smijt je in een zo kort mogelijk tijdsbestek zoveel mogelijk publiek geld over de balk?

Steun voor JSF blijft na waarschuwing Rekenkamer

DEN HAAG - De Nederlandse deelname aan de Joint Strike Fighter (JSF) kan veel duurder uitvallen dan voorzien. De ontwikkelingskosten voor het nieuwe gevechtsvliegtuig zijn fors gestegen en gaan mogelijk nog verder omhoog.

Die waarschuwing uit de Algemene Rekenkamer in een woensdag verschenen rapport. Niettemin vindt een kleine meerderheid in de Tweede Kamer dat Nederland moet doorgaan met de JSF, die de huidige F-16 moet vervangen.

De regeringsfracties CDA en VVD en in ieder geval de oppositiepartijen LPF en SGP vinden dat het kabinet in november een contract moet tekenen over de vervolgfase van het project. Volgens deze partijen was al bekend dat de JSF-deelname risico's met zich meebrengt. Bovendien denken zij dat de alternatieven nóg duurder uitpakken.

Ook bij het voordeel dat het Nederlandse bedrijfsleven heeft van het JSF-project zet de Rekenkamer vraagtekens. Tot dusver is er maar voor 250 miljoen euro aan orders binnen, terwijl er voor 640 miljoen was geraamd. Toch blijven de werkgevers achter de JSF staan.

Uit het rapport van de Rekenkamer blijkt dat de JSF-kosten in de afgelopen jaren aanzienlijk zijn gestegen vergeleken met eerdere ramingen. Het ministerie van Defensie berekende in 1999 dat het JSF-project Nederland 4,5 miljard euro zou kosten als er 114 vliegtuigen werden afgenomen. Volgens de laatste cijfers bedragen de kosten 14,6 miljard voor 85 toestellen in dertig jaar. Dat bedrag is dus drie keer hoger voor dertig toestellen minder.

(c) ANP

Uiteraard zijn er ook onderzoeken die concluderen dat de JSF erg goed is voor onze economie, en dan met name voor onze maakindustrie. Desondanks vertrouw ik die Amerikanen allerminst. Zij zullen er alles aan doen om de productie zoveel mogelijk in eigen hand te houden. De Amerikaanse industrie kan wel een oppepper gebruiken nu zij wordt weggeconcurreerd door de export uit China. En waar de Amerikaanse overheid kan, zal zij een protectionistisch beleid voeren. Dus trekt onze industrie nu en straks aan het kortste eind. Terwijl Balkenende als een kwijlend hondje achter Bush aan blijft lopen. "Hier, meneer George (JP mag Meneer George zeggen), hier heeft u nog wat geld voor uw projectje, of eh, óns projectje was het toch?"

De laatste paling...

... hoop ik vanavond te vangen. Van het seizoen, welteverstaan. Want dat is zo goed als voorbij. Eigenlijk verwacht ik er al niet veel meer van, maar het is moeilijk afkicken na deze zomer. Dus nog één keer trekken Buurman en Buurman straks naar het Merwedekanaal, hopend op een laatste lekker maaltje.

Straks de uitslag...

------------------------

Toch nog twee palingen eruit getrokken. De eerste was stom toeval. Na een zuigende boot haalde ik in om mijn worm te checken. Het voelde wat zwaar, toen weer niet en uiteindelijk bleek er een kleine paling aan te zitten. Geen aanbeet gezien.

De tweede was een flinke die goed vocht en mooi had gebeten. En dat was meteen de enige beet van de avond. Ondanks onze uitstekende wormen. Buurman had minder geluk. Op de valreep ving hij nog een klein witvisje. En daarmee komt ons palingseizoen 2006 ten einde. Het had slechter gekund.

Terug naar het Malmstenen Tijdperk

Omdat gitaarsolo’s al een jaar of vijftien niet meer hip zijn, heb ik maar eens een top tien samengesteld. Mijn favoriete gitaarsoli aller tijden. Komen ze.

1. Ace Frehley (Kiss) – Rocket Ride (Alive II - 1977)
Samen met bas en drums strak opwerkend naar een climax, dan even losbarsten om vervolgens netjes af te ronden. Eigenlijk zijn er mooiere solo’s van Frehley, vooral op zijn eerste soloalbum uit 1978 en het in 1979 verschenen Dynasty, waarop de Kiss-gitarist een zeer volwassen en uitgekristalliseerd spel en dito sound laat horen. Maar het grootgeschapen Rocket Ride is zo heerlijk plat.

2. David Gilmour (Pink Floyd) – Another Brick In The Wall Part 2 (The Wall - 1979)
Heb ik eigenlijk veel te vaak gehoord, maar was een van de eerste solo’s die ik van het begin tot het eind mee kon zingen. Het subtiele Gilmour-geluid komt er helemaal in tot zijn recht. Rond, vloeiend en zachtaardig.

3. Vinnie Zummo (Joe Jackson) – We Can’t Live Together (Big World – 1986)
Misschien wel de meest expressieve gitaarsolo ooit opgenomen. Vertelt het verhaal van twee ruziënde echtelieden, zo dynamisch en overtuigd gefret dat je er nooit meer een gitaar van oppakt. Eigenlijk zou dit op nummer 1 moeten staan, maar ik wilde mijn favoriete snarenwonder op 1 hebben.

4. Francis Rossi (Status Quo) – Backwater (Quo – 1974)
Een erg a-typische Rossi-solo. Want een van zijn minst bluesy juweeltjes. Melodieus, beetje dramatisch. Geeft een heel andere wending aan het nummer. En kun je heel vaak horen. Prachtexemplaar. In al zijn eenvoud. Valt het trouwens wel eens iemand op dat zijn zangstem af en toe precies lijkt op die van Ace Frehley?

5. John Petrucci (Dream Theater) – A Fortune In Lies (When Dream And Day Unite – 1989)
Hardcore frettenslopen. Een uitbarsting die het nummer een extra dimensie geeft en zoveel noten per maat heeft dat je je afvraaft wat er toch met Yngwie Malmsteen gebeurd is. Lekker rauw geproduceerd ook en voorzien van een fabuleuze begeleiding, van een fabuleuze ritmesectie.

6. Jimmy Page (Led Zeppelin) – Good Times Bad Times (Led Zeppelin – 1969)
Wild met de deur in huis vallend. Eerste solo op Zeps eerste album. En meteen is de toon gezet. Dit is Jimmy Page, dames en heren. Hij bespeelt voor u de elektrische gitaar. En zoals u hoort kan hij dat voortreffelijk. Laat duidelijk horen waar Ace Frehley de mosterd haalde.

7. Alex Lifeson (Rush) – Closer To The Heart (A Farewell To Kings – 1977)
Simpel en melodieus. Deels dan. Mooi samenspel met bas en drums. Eigenlijk zijn dit drie solo’s. Zoals wel vaker bij dit Canadese trio. Het instrumentale La Villa Strangiato van het album Hemispheres bevat solo’s die eigenlijk beter laten zien waartoe Lifeson in staat is. Maar die in Closer To The Heart is zo mooi in evenwicht met de rest van het nummer.

8. Alan Morse (Spock’s Beard) – Walking On The Wind (Beware Of Darkness – 1996)
Ook hier speelt de begeleiding een grote rol. Een bijna allesbepalende rol. Want Morse vult hier met slechts een paar noten een hele solo in, terwijl het eigenlijke melodische werk door de rest van het gezelschap wordt verricht.

9. Yngwie J. Malmsteen (Yngwie J. Malmsteen) – Black Star (Rising Force – 1984)
Het langzame nummer dat zijn grotendeels instrumentale debuutalbum opent. De lead is een prachtige solo, de hele track is eigenlijk één grote solo. De begeleiding is wat suf, zeg maar gerust oersaai. Maar de Zweed schakelde hiermee wel in één klap de concurrentie uit.

Een Yngwie avant la lettre was de helaas veel te vroeg verongelukte Amerikaan Randy Rhoads (foto) die zich gezeten in een vliegtuigje tegen een schuur te pletter liet vliegen door een dronken tourbuschauffeur. De jonge gitarist was al enige jaren in dienst bij Ozzy Osbourne, met wie hij twee albums maakte. Ga vooral op zoek naar de postume liveplaat Randy Rhoads Tribute, als je hem nog nooit hebt horen spelen. Zijn gitaarsolo in Ozzy’s Revelation (Mother Earth) van diens solodebuut Blizzard Of Ozz is een kunstwerk op zichzelf. Een klassieker in de dubbele betekenis van het woord. Het is me vooralsnog een raadsel waarom die partij niet in deze top tien staat.

10. Joey Tafolla (Joey Tafolla) – Out Of The Sun (Out Of The Sun – 1987)
Van het steeds (en veel te weinig) terugkerende thema kreeg ik tot ver in de jaren negentig kippenvel. Joey Tafolla speelde eerder onder meer bij de kutband Jag Panzer. Goed dat hij daar in ieder geval is weggegaan. Zijn solodebuut is een van de zoveelste instrumentale platen vol gitaargeweld die het Amerikaanse Shrapnel label in de jaren tachtig uitbraakte. Niet de beste, maar dit nummer is een juweeltje.

Kortom, ik pleit voor een snelle terugkeer van de gitaarsolo in de rockmuziek. Eerherstel voor het snarengeselen. De gitaargod weer terug op zijn voetstuk. Waar hij hoort. Vort, jongens en meisjes aspirant-scheurvolk, in de benen en op naar de muziekboer!

Quo doet het gewoon nog steeds

Al meteen bij opener Caroline is het feest. Quo doet het nog steeds. En vol overtuiging. Oké, de heren lopen tegen de zestig en dat is te merken. Maar het zijn natuurlijk ook gewoon mensen. De arbeidsproductiviteit is er niet minder om. Een uur en drie kwartier lang stoomt de band door het beste uit haar carrière. En door een dipje als In The Army Now en The Oriental, maar dat zijn mooie gelegenheden om bier te halen. Hoewel dat tegenwoordig met Major Toms in de zaal niet meer altijd hoeft. Geweldige uitvinding overigens. Nu nog een wandelende plee en concerten in de Heineken Music Hall raken steevast uitverkocht.

Maar terug naar Status Quo. Het is heel gemakkelijk om de band af te doen als notoire zelfherhaler. Maar daarmee wordt het gezelschap rond Rick Parfitt en Francis Rossi zwaar onderschat. Afgezien van de boogie-woogierock staan op elk album wel enkele a-typische Quo-nummers die vaak juweeltjes blijken. En die live helaas niet of nauwelijks aan bod komen.

Wel aan bod kwamen vanavond klassiekers als Down Down, Whatever You Want, Don’t Waste My Time, Rain, Paper Plane, Most Of The Time, Again And Again, What You’re Proposing, Dirty Water, Down The Dustpipe en Gerdundula. Al dan niet in een medley verwerkt. En overtuigend gebracht. Natuurlijk, Rick Parfitt moet weleens wat concessies doen aan zijn zanglijnen; ook zijn stem loopt tegen de zestig. Maar na flink te knijpen in de coupletten van Something ‘bout You Baby I Like wist hij in de navolgende nummers kranig overeind te blijven. Zijn gitaarspel is daarentegen niet aan slijtage onderhevig. Krachtig ragde hij de slagpartijen uit zijn Telecaster. En ook zijn podiumpresentatie liet nog geen sporen van veroudering zien. Evenmin verloren gegaan is Rossi’s vingervlugheid. Zijn strakheid echter wel. Hij speelde slordig en liet veel van het originele solowerk achterwege. Desondanks of misschien wel dankzij dit gitaargedrag blijft het een uiterst sympathieke frontman.

Niet sympathiek, maar ‘t moet me wel van het hart: die drummer moet vervangen! Vandaag nog! Wat een houthakker zeg. Zelden zie je zulke slechte slagwerkers in de Heineken Music Hall. Clichématig, weliswaar strak, maar bovenal ongeïnspireerd. Dat gold in extreme mate voor zijn drumsolo. Die was om te huilen. Nu ben ik al niet van de drumsolo’s –die van Rush-drummer Neil Peart daargelaten- maar dit broddelwerk was ongepast en had meer weg van een soundcheck. Bovendien hielp hij het slot van dus-net-niet-hoogtepunt Roll Over Lay Down vakkundig naar God door het einde acht maten te vroeg in te zetten waardoor de climax in rook opging. Graag een nieuwe dus.

Een pluim moet naar bassist John ‘Rhino’ Edwards, die op het podium weliswaar de uitstraling heeft van een zwakzinnige, maar ook de ruggengraat van Quo vormt. Hij is onzichtbaar en onhoorbaar, maar hij is het ook die de band op het podium bij elkaar houdt. En die ervoor zorgt dat Rossi en drummer Matthew Letley zich hun uitglijders kunnen permitteren.

En dan nog een eervolle vermelding voor het absolute hoogtepunt van de avond: het moddervette, ijselijk rockende Big Fat Mama. Iedereen was hier optimaal op dreef. De band speelde het nummer niet volledig, maar wel grotendeels en het was genieten, waarbij alle lof voor oudje Parfitt die de HMH in vuur en vlam zette. Verder was het leuk om bij de jongste minderheid van het publiek te horen. Gemoedelijk publiek overigens, rustig en welgemanierd. Ondanks het hoge promillage.

Eén ding nog. Kan iemand ervoor zorgen dat net als het crowdsurfen het vingerfluiten wordt verboden? Wat een irritante gewoonte. Of ben ik nu ook al een ouwelul?

De foto is gejat van de Quo-site.

Nieuwe Mars Volta is muzikale breinkraker

Nooit hoorde je zo’n gelaagde productie op een rockplaat. En zelden hoor je gitaarwerk dat je zo op je zenuwen werkt en tegelijkertijd zo boeit als op de nieuwe Mars Volta. Amputechture heet het album en volgt na krap een jaar het meesterwerk Frances The Mute op. Met verve.

Die gelaagdheid is de grootste troef en maakt dat de atonale en opdringerige gitaartonen, ingemixte bijgeluiden en af en toe complete muzikale chaos goed te hebben zijn. En blijven. Want al krijg je het als luisteraar af en toe zwaar te verduren, nooit verveelt Amputechture. Je draait hem evenwel niet zomaar op een feestje of tijdens een goed gesprek. De plaat eist je volledige aandacht op. En dat verdient ie ook. Koptelefoon aanbevolen.

De wilde doch beheerste uithalen van zanger Cedric Bixler-Zavala domineren de plaat, samen met de inventieve gitaarpartijen van Omar Rodriguez-Lopez, die ook tekende voor de fabuleuze productie. Gitaarpartijen die overigens deels zijn ingespeeld door Red Hot Chili Pepper John Frusciante.

Dat Bixler-Zavala en Rodriguez-Lopez de plaat zo domineren, is niet gek. Zij vormen immers The Mars Volta. En krijgen op Amputechture behalve van Frusciante muzikale bijstand van saxofoniste Sara Christina Gross, geweldenaar Juan Alderete de la Peña op bas en de minimaal zo virtuoze drummer Jon Theodore. Die live overigens wordt vervangen door Blake Fleming. Ben benieuwd of die er net zo´n heftig feest van kan maken als zijn voorganger. Ook geluidsmanipulator Pablo Hinojos-Gonzalez moet worden genoemd. Want negeren kun je hem niet. Hij zorgt voor de kroon op de productie.

Dit is misschien wel de drukste plaat van het duo. De verstilde momenten zijn zeldzamer dan op de vorige twee albums. Songs lijken meer gestroomlijnd. Want af en toe is het heerlijk doorstomen. Desondanks is dit een muzikale breinkraker. Dit is luisteraartje-pesten-en-hem-dan-rijkelijk-belonen. Dit is tovenarij.

Doelpunt van het jaar

Klik hier voor het doelpunt van het jaar. Verantwoordelijk voor deze beauty is Robin van Persie die daarmee afgelopen zaterdag Charlton Athletic het bos instuurde en 'zijn' Arsenal op 2-1 bracht. Mooier zie je ze niet snel.

Wapens oké, seksspeeltjes nee!

Uit de LA Times:

Supreme Court Rejects Texas Sex-Toy Case

WASHINGTON - The Supreme Court refused Monday to consider whether a Texas law making it a crime to promote sex toys shaped like sexual organs is unconstitutional. An adult bookstore employee in El Paso, Texas, sued the state after his arrest for showing two undercover officers a device shaped like a penis and telling the female officer the device would arouse and gratify her.

The employee, Ignacio Sergio Acosta, says a Texas law outlawing the manufacture, marketing or dissemination of an "obscene device" including those shaped like sex organs is unconstitutional because it prevents individuals from using such devices, violating their right to sexual privacy.

Colorado, Kansas and Louisiana have held such laws unconstitutional, while Georgia, Mississippi and Texas have upheld them, said Acosta's lawyer in urging the Supreme Court to take the case.

An El Paso County court granted Acosta's motion to dismiss a criminal complaint against him, but an appeals court reinstated it, saying the Texas law did not infringe on private sexual behavior. The bar against promoting obscene devices has been found in other court cases not to infringe on a right to use obscene devices at home, the court of appeals for the Eighth District of Texas ruled.

Acosta also said the Texas law should be examined in light of a U.S. Supreme Court decision that struck down a Texas criminal law banning gay sex as an unconstitutional invasion of privacy.

The case is Ignacio Sergio Acosta v. state of Texas, 05-1574.

By Associated Press 5:40 PM PDT, October 2, 2006

Schande, die seksspeeltjes! Wapens zijn hier uiteraard geen probleem. Ik zie een gat in de markt: vibrators in pistoolvorm. De enige echte in 1977 al door Kiss bezongen Love Gun.

Ook dit is Amerika

Gezien op de website van The New York Times:

Broken Bench
In Tiny Courts of N.Y., Abuses of Law and Power

James Estrin/The New York Times
In the Town of Colchester, in the Catskills, court is in the garage.

By William Glaberson

Some of the courtrooms are not even courtrooms: tiny offices or basement rooms without a judge’s bench or jury box. Sometimes the public is not admitted, witnesses are not sworn to tell the truth, and there is no word-for-word record of the proceedings.

Nearly three-quarters of the judges are not lawyers, and many — truck drivers, sewer workers or laborers — have scant grasp of the most basic legal principles. Some never got through high school, and at least one went no further than grade school.

But serious things happen in these little rooms all over New York State. People have been sent to jail without a guilty plea or a trial, or tossed from their homes without a proper proceeding. In violation of the law, defendants have been refused lawyers, or sentenced to weeks in jail because they cannot pay a fine. Frightened women have been denied protection from abuse.

These are New York’s town and village courts, or justice courts, as the 1,250 of them are widely known. In the public imagination, they are quaint holdovers from a bygone era, handling nothing weightier than traffic tickets and small claims. They get a roll of the eyes from lawyers who amuse one another with tales of incompetent small-town justices.

A woman in Malone, N.Y., was not amused. A mother of four, she went to court in that North Country village seeking an order of protection against her husband, who the police said had choked her, kicked her in the stomach and threatened to kill her. The justice, Donald R. Roberts, a former state trooper with a high school diploma, not only refused, according to state officials, but later told the court clerk, “Every woman needs a good pounding every now and then.”

A black soldier charged in a bar fight near Fort Drum became alarmed when his accuser described him in court as “that colored man.” But the village justice, Charles A. Pennington, a boat hauler and a high school graduate, denied his objections and later convicted him. “You know,” the justice said, “I could understand if he would have called you a Negro, or he had called you a nigger.”

And several people in the small town of Dannemora were intimidated by their longtime justice, Thomas R. Buckley, a phone-company repairman who cursed at defendants and jailed them without bail or a trial, state disciplinary officials found. Feuding with a neighbor over her dog’s running loose, he threatened to jail her and ordered the dog killed. “I just follow my own common sense,” Mr. Buckley, in an interview, said of his 13 years on the bench. “And the hell with the law.”

The New York Times spent a year examining the life and history of this largely hidden world, a constellation of 1,971 part-time justices, from the suburbs of New York City to the farm towns near Niagara Falls.

It is impossible to say just how many of those justices are ill-informed or abusive. Officially a part of the state court system, yet financed by the towns and villages, the justice courts are essentially unsupervised by either. State court officials know little about the justices, and cannot reliably say how many cases they handle or how many are appealed. Even the agency charged with disciplining them, the State Commission on Judicial Conduct, is not equipped to fully police their vast numbers.

But The Times reviewed public documents dating back decades and, unannounced, visited courts in every part of the state. It examined records of closed disciplinary hearings. It tracked down defendants, and interviewed prosecutors and defense lawyers, plaintiffs and bystanders. The examination found overwhelming evidence that decade after decade and up to this day, people have often been denied fundamental legal rights. Defendants have been jailed illegally. Others have been subjected to racial and sexual bigotry so explicit it seems to come from some other place and time. People have been denied the right to a trial, an impartial judge and the presumption of innocence.

In 2003 alone, justices disciplined by the state included one in Montgomery County who had closed his court to the public and let prosecutors run the proceedings during 20 years in office. Another, in Westchester County, had warned the police not to arrest his political cronies for drunken driving, and asked a Lebanese-American with a parking ticket if she was a terrorist. A third, in Delaware County, had been convicted of having sex with a mentally retarded woman in his care.

Published: September 25, 2006

Typisch gevalletje 'geen commentaar'. Dit is de eerste pagina van acht over amateurrechtbanken in de VS. Het hele artikel is hier te vinden (je moet vanaf vandaag -maandag 2 oktober- wel even registreren, maar dat is gratis en zo gedaan. Naschrift: inmiddels moet je voor het artikel betalen:-().