Wednesday, November 29, 2006

Paarse magnolia staat alweer in de knoppen

Over een paar dagen begint de meteorologische winter. Mijn paarse magnolia staat volledig in de knoppen. De bladeren liggen in de tuin, maar de ingepakte bloemen zijn groen. En als het niet gaat vriezen, zal zij dus voor de derde keer dit jaar bloeien. Hoezo klimaatverandering? Ik denk dat we onze laatste elfstedentocht hebben gereden. Hopelijk wordt het nu ook eerder lente. In januari ofzo. Wel goed voor de horeca en recreatiesector. Lekker lang toeristisch seizoen.

Rita is nog gekker dan ik dacht

Wel ja, een hele commissie in het leven roepen. Speciaal voor Rita. Een commissie van wijze mannen. Zoals daar zijn Frits Bolkestein en Hans Wiegel. Speciaal voor Rita. Ongelooflijk dat Mark Rutte dit allemaal over zijn kant laat gaan. Gelukkig is de commissie van de baan.

Ik wilde eigenlijk even een tijdje niet meer over onze politiek schrijven. Maar dit noopt tot tekst. Hoe narcistisch kun je zijn als politica? Hoe doordrongen van de wens tot macht en meer macht? Hoe wanhopig? Deep down.

Gelukkig heeft ze zich niet afgesplitst. Nog niet. Ze is ook goed voor negen zetels. Net als die blonde lakei uit Limburg. En ook zij maakt onze inkomstenbelasting op aan dure beveiligingsbeambten. Terwijl ze van ijzer schijnt te zijn en dus een harnas draagt. Ik ben benieuwd waar dit eindigt? Rutte, rock on!

Labels:

Saturday, November 25, 2006

Dit is dan wel weer leuk

'StemWijzer hielp Wilders aan stemmen'

AMSTERDAM - De StemWijzer heeft Geert Wilders (PVV) geholpen aan stemmers. Dat blijkt uit een analyse van onderzoekers van de Universiteit van Amsterdam en de Vrije Universiteit, meldt NRC Handelsblad zaterdag. In vergelijking met 2002 en 2003 lieten meer kiezers zich leiden door de StemWijzer.

De onderzoekers zeggen dat VVD-stemmers bij het invullen van de StemWijzer vaker het stemadvies PVV dan VVD kregen. Dat gold ook voor de PvdA-stemmers. Daarbij was de SP oververtegenwoordigd in het stemadvies.

(c) Novum Nieuws

Het is triest dat de man negen zetels heeft gekregen, maar dit verhaal is toch wel een giller. Wie heeft dat ding gemaakt? Aan de andere kant: misschien heeft Wilders wel net dié aansprekende ex-VVD standpunten in zijn programma die VVD-stemmers in de stemwijzer doen uitkomen op de blonde lakei van het onderbuikopportunisme. Maar goed, hij zal het ongetwijfeld moeilijk krijgen. Mijn antizegen heeft ie. Jerk.

Labels:

Thursday, November 23, 2006

Twee-partijenstelsel?

Ik voorzie een langdurig formatiedrama. Of wordt het toch al heel snel CDA, PvdA en Christen Unie? Zo ja, wat dan? Hoe dan ook valt het komende kabinet binnen een jaar. En hebben we weer verkiezingen. En wordt de SP nog groter. En verliest het CDA zijn geloofwaardigheid. En is het eindelijk gebeurd met Balkenende. Dát is de winst van de stembusgang van gisteren.

Labels:

Wednesday, November 22, 2006

Nu zeven zetels verschil...

... tussen de PvdA en het CDA. CDA is de grote winnaar van vandaag. Maar ik heb nog hoop. De stemmen uit de hoofdstad komen als laatste. En Amsterdam is een PvdA-bolwerk. Maar zeven zetels?

Labels:

Tuesday, November 21, 2006

Aan de vooravond van een nieuw centrumrechts kabinet?

Nou, nog één nachtje slapen en dan is het zover. Nederland stemt. Ondanks alle zwevende kiezers denk ik dat de PvdA het niet redt. CDA zal wel als winnaar uit de bus komen. VVD verliest natuurlijk veel zetels, daarover twijfelt niemand, en de SP? De derde partij, zoals uit alle peilingen blijkt?

Op voorhand vind ik het sneu voor Bos. En voor Nederland. Nog een centrumrechts kabinet en we moeten straks door een irisscan als we naar de Appie willen. Onze vingerafdrukken afgeven als we een brief gaan posten. Een chip in je bast, zodat je overal te traceren bent ook al heb je geen mobiel. Executies tijdens house-parties. Kernenergie en oorlog met de Arabische wereld.

Maar onze economie zal draaien als nooit tevoren. Tenminste, als we onze huidige premier mogen geloven. Ik denk dat hij zijn rol overschat, maar daar heb ik het eergisteren al over gehad. En of de wereld er schoner op wordt?

Labels:

Monday, November 20, 2006

Amerikaanse scholier roept op tot bombardement Iran

... op de website van de LA Times. Ik heb de hele brief gekoppiepeest. Want als ik een linkje maak, loopt dat over een week alweer dood. Lees en wees geschokt. En als je geen zin hebt om te lezen, weet dan dat het een brief is van een Amerikaanse scholier die zijn regering oproept militair in te grijpen in Iran vanwege diens nucleaire ambities.

CONFRONTING IRAN

Bomb Iran
Diplomacy is doing nothing to stop the Iranian nuclear threat; a show of force is the only answer.
By
JOSHUA MURAVCHIK, a resident scholar at the American Enterprise Institute. November 19, 2006

WE MUST bomb Iran. It has been four years since that country's secret nuclear program was brought to light, and the path of diplomacy and sanctions has led nowhere.

First, we agreed to our allies' requests that we offer Tehran a string of concessions, which it spurned. Then, Britain, France and Germany wanted to impose a batch of extremely weak sanctions. For instance, Iranians known to be involved in nuclear activities would have been barred from foreign travel — except for humanitarian or religious reasons — and outside countries would have been required to refrain from aiding some, but not all, Iranian nuclear projects.

But even this was too much for the U.N. Security Council. Russia promptly announced that these sanctions were much too strong. "We cannot support measures … aimed at isolating Iran," declared Foreign Minister Sergei V. Lavrov. It is now clear that neither Moscow nor Beijing will ever agree to tough sanctions. What's more, even if they were to do so, it would not stop Iran, which is a country on a mission. As President Mahmoud Ahmadinejad put it: "Thanks to the blood of the martyrs, a new Islamic revolution has arisen…. The era of oppression, hegemonic regimes and tyranny and injustice has reached its end…. The wave of the Islamic revolution will soon reach the entire world." There is simply no possibility that Iran's clerical rulers will trade this ecstatic vision for a mess of Western pottage in the form of economic bribes or penalties.

So if sanctions won't work, what's left? The overthrow of the current Iranian regime might offer a silver bullet, but with hard-liners firmly in the saddle in Tehran, any such prospect seems even more remote today than it did a decade ago, when students were demonstrating and reformers were ascendant.

Meanwhile, the completion of Iran's bomb grows nearer every day. Our options therefore are narrowed to two: We can prepare to live with a nuclear-armed Iran, or we can use force to prevent it. Former ABC newsman Ted Koppel argues for the former, saying that "if Iran is bound and determined to have nuclear weapons, let it." We should rely, he says, on the threat of retaliation to keep Iran from using its bomb.

Similarly, Newsweek International Editor Fareed Zakaria points out that we have succeeded in deterring other hostile nuclear states, such as the Soviet Union and China. And in these pages, William Langewiesche summed up the what-me-worry attitude when he wrote that "the spread of nuclear weapons is, and always has been, inevitable," and that the important thing is "learning how to live with it after it occurs." But that's whistling past the graveyard. The reality is that we cannot live safely with a nuclear-armed Iran. One reason is terrorism, of which Iran has long been the world's premier state sponsor, through groups such as Hamas and Hezbollah.

Now, according to a report last week in London's Daily Telegraph, Iran is trying to take over Al Qaeda by positioning its own man, Saif Adel, to become the successor to the ailing Osama bin Laden. How could we possibly trust Iran not to slip nuclear material to terrorists?

Koppel says that we could prevent this by issuing a blanket warning that if a nuclear device is detonated anywhere in the United States, we will assume Iran is responsible. But would any U.S. president really order a retaliatory nuclear strike based on an assumption?

Another reason is that an Iranian bomb would constitute a dire threat to Israel's 6 million-plus citizens. Sure, Israel could strike back, but Hashemi Rafsanjani, the former president who was Ahmadinejad's "moderate" electoral opponent, once pointed out smugly that "the use of an atomic bomb against Israel would totally destroy Israel, while [the same] against the Islamic world would only cause damage. Such a scenario is not inconceivable." If that is the voice of pragmatism in Iran, would you trust deterrence against the messianic Ahmadinejad?

Even if Iran did not drop a bomb on Israel or hand one to terrorists, its mere possession of such a device would have devastating consequences. Coming on top of North Korea's nuclear test, it would spell finis to the entire nonproliferation system. And then there is a consequence that seems to have been thought about much less but could be the most harmful of all: Tehran could achieve its goal of regional supremacy. Jordan's King Abdullah II, for instance, has warned of an emerging Shiite "crescent." But Abdullah's comment understates the danger. If Iran's reach were limited to Shiites, it would be constrained by their minority status in the Muslim world as well as by the divisions between Persians and Arabs.

But such ethnic-based analysis fails to take into account Iran's charisma as the archenemy of the United States and Israel and the leverage it achieves as the patron of radicals and rejectionists. Given that, the old assumptions about Shiites and Sunnis may not hold any longer. Iran's closest ally today is Syria, which is mostly Sunni. The link between Tehran and Damascus is ideological, not theological. Similarly, Iran supports the Palestinian groups Islamic Jihad and Hamas, which are overwhelmingly Sunni (and as a result, Iran has grown popular in the eyes of Palestinians).

During the Lebanon war this summer, we saw how readily Muslims closed ranks across the Sunni-Shiite divide against a common foe (even as the two groups continued killing each other in Iraq). In Sunni Egypt, newborns were named "Hezbollah" after the Lebanese Shiite organization and "Nasrallah" after its leader. As Muslim scholar Vali Nasr put it: "A flurry of anti-Hezbollah [i.e., anti-Shiite] fatwas by radical Sunni clerics have not diverted the admiring gaze of Arabs everywhere toward Hezbollah." In short, Tehran can build influence on a mix of ethnicity and ideology, underwritten by the region's largest economy. Nuclear weapons would bring regional hegemony within its reach by intimidating neighbors and rivals and stirring the admiration of many other Muslims.

This would thrust us into a new global struggle akin to the one we waged so painfully with the Soviet Union for 40-odd years. It would be the "clash of civilizations" that has been so much talked about but so little defined. Iran might seem little match for the United States, but that is not how Ahmadinejad sees it. He and his fellow jihadists believe that the Muslim world has already defeated one infidel superpower (the Soviet Union) and will in time defeat the other.

Russia was poor and weak in 1917 when Lenin took power, as was Germany in 1933 when Hitler came in. Neither, in the end, was able to defeat the United States, but each of them unleashed unimaginable suffering before they succumbed. And despite its weakness, Iran commands an asset that neither of them had: a natural advantage in appealing to the world's billion-plus Muslims. If Tehran establishes dominance in the region, then the battlefield might move to Southeast Asia or Africa or even parts of Europe, as the mullahs would try to extend their sway over other Muslim peoples. In the end, we would no doubt win, but how long this contest might last and what toll it might take are anyone's guess.

The only way to forestall these frightening developments is by the use of force. Not by invading Iran as we did Iraq, but by an air campaign against Tehran's nuclear facilities. We have considerable information about these facilities; by some estimates they comprise about 1,500 targets. If we hit a large fraction of them in a bombing campaign that might last from a few days to a couple of weeks, we would inflict severe damage. This would not end Iran's weapons program, but it would certainly delay it.

What should be the timing of such an attack? If we did it next year, that would give time for U.N. diplomacy to further reveal its bankruptcy yet would come before Iran will have a bomb in hand (and also before our own presidential campaign). In time, if Tehran persisted, we might have to do it again. Can President Bush take such action after being humiliated in the congressional elections and with the Iraq war having grown so unpopular? Bush has said that history's judgment on his conduct of the war against terror is more important than the polls. If Ahmadinejad gets his finger on a nuclear trigger, everything Bush has done will be rendered hollow. We will be a lot less safe than we were when Bush took office.

Finally, wouldn't such a U.S. air attack on Iran inflame global anti-Americanism? Wouldn't Iran retaliate in Iraq or by terrorism? Yes, probably. That is the price we would pay. But the alternative is worse.

After the Bolshevik takeover of Russia in 1917, a single member of Britain's Cabinet, Winston Churchill, appealed for robust military intervention to crush the new regime. His colleagues weighed the costs — the loss of soldiers, international derision, revenge by Lenin — and rejected the idea.

The costs were avoided, and instead the world was subjected to the greatest man-made calamities ever. Communism itself was to claim perhaps 100 million lives, and it also gave rise to fascism and Nazism, leading to World War II. Ahmadinejad wants to be the new Lenin. Force is the only thing that can stop him.

Bron: LA Times

Opnieuw een Amerikaan die zijn regering een messiasrol toedicht. Ik werd er onwel van.

>> home

Labels:

Sunday, November 19, 2006

De onterechte pronk van Balkenende

We laten ons nog steeds massaal in de luren leggen. Nu het economisch wat beter gaat, nemen we spoorslags aan dat we Balkenende hiervoor moeten bedanken. Balkenende heeft niks van doen met het huidige conjuncturele herstel in ons land. Het is vooral de consument die de binnenlandse economie op eigen houtje helpt door weer in de beurs te graaien. Lastenverlichting krijgt in dit geval geen credits. Want eerst moest bezuinigd worden en ging de zorg op zijn kop. Dat heeft een grotere voor getrokken in het consumentenvertrouwen dan die paar tientjes kunnen herstellen.

Nederland profiteert nu bovendien sterker dan de laatste jaren van de wereldeconomie. Om kort te gaan, het kabinet heeft niet heel wezenlijk bijgedragen aan de economische opleving in ons land. Indirect misschien, door het zuur extra zuur te maken, waardoor het lichte bittertje mierzoet smaakt. Maar daar houdt het op.

En wát er op het conto van het kabinet Balkenende valt te schrijven, is vooral het resultaat van de werkzaamheden van VVD-politici. Balkenende laat zich er graag op de borst kloppen. Ons ondernemingsklimaat is verbeterd onder zijn bewind. Want onder meer administratieve lastenverlichting voor het bedrijfsleven (valt veel op af te dingen). Maar dankzij de VVD. Ons vreemdelingenbeleid raakt op orde (Afghaanse asielzoekers terugsturen naar land van herkomst waar oorlog woedt). Ook VVD. Natuurlijk, ze deden het samen. En oké, ons veiligheidsbeleid is aangepakt (pas op voor alleenstaande plastic tasjes in de metro), waarvoor christen-democraten tekenden. Maar de echte breinen van het kabinet -if any- waren de afgelopen jaren nagenoeg allemaal liberaal.

Gelukkig pakt de VVD de premier aan. Uit NRC van gisteren: "De afgelopen week beklaagden de liberalen zich steeds vaker en steeds openlijker over het feit dat het CDA er met de buit van vier jaar regeren vandoor gaat. „Balkenende claimt het succes, maar ten onrechte”, zei minister Verdonk. Ook VVD-lijsttrekker Rutte en vice-premier Zalm zeiden hetzelfde", aldus de krant op zijn website.

Balkenende bedriegt de boel dus weer eens. Dat zou hem eigenlijk betaald moeten worden gezet in de laatste dagen voor de verkiezingen. VVD, mijn zegen heb je. Mijn stem overigens niet.

Labels:

Friday, November 17, 2006

Uit een nog af te maken hoofdstuk

14. De gulle hand van Terence

“Trap er nou niet in”, zegt Ruben, geïrriteerd.
“Hoezo, trap er nou niet in?” Terence kijkt hem aan. “Waarin?”
Ruben negeert Terence en duwt tegen Jonathans hoofd dat op zijn schoot is gevallen. “Hé, het is leuk geweest. Kappen nou met die onzin.”
Jonathan beweegt niet, maar hoort alles. Hij kan bij vlagen helder denken. En voelt dat het bloed uit zijn gezicht is weggetrokken. Zijn maag trekt zich zachtjes samen, schijnbaar op de maat van de muziek. Een remix van Shpongle’s Divine Moments Of Thruth. Een harde remix. Hij kan er niet van genieten, niet op dansen. Niet nu tenminste, want zijn benen zijn van schuimrubber. Zijn hele lijf is van schuimrubber. Behalve zijn kaken. Die voelt hij trekken en kauwen. Zijn ogen draaien weg.
“Hé, dit is echt niet goed hoor”, roept Terence. Hij staat op van de bankleuning en gaat gehurkt tegenover de knieën van Ruben zitten en trekt Jonathans gezicht naar hem toe. “Hij is out.”
“Nee man, hij doet gewoon alsof hij slaapt. Aandachttrekkerij. Doet ie op zijn werk ook.” Ruben schokt met zijn bovenbenen en geeft Jonathan nog een duw.
“Wat?”, vraagt Terence terwijl hij Jonathan een klap op zijn wang geeft. “Wat doet ie op zijn werk ook?”
Dat deed godverdomme pijn, wil Jonathan zeggen, maar hij krijgt geen woord uit zijn mond. Kut, denkt hij, teveel. Het was teveel. Terence, klootzak!

Nadat ze hun jassen hadden opgehangen, was Terence met drie plastic bekertjes naar het toilet gegaan. Hij had niet getwijfeld. Ze zouden hard gaan vannacht. Hoe dan ook. Hij had de bekertjes aan de wastafel gevuld. Achter een gesloten deur had hij ze op de spoelbak gezet, in zijn onderbroek gegraaid en het plastic zakje MDMA tevoorschijn gehaald. Even had hij overwogen om de helft ervan te gebruiken, maar iets in hem had hem aangespoord het hele zakje in één keer met zijn drieën op te maken. Op de papierdispenser had hij porties gemaakt, die hij in de bekertjes had geschoven. Met zijn aansteker had hij geroerd.

“Dat ie op zijn werk doet alsof…” Ruben ziet Jonathans ogen kort knipperen. “REM-slaap, yeah right”, zegt hij tegen Terence. Die kijkt hem niet begrijpend aan. “Hij faket een of andere slaapziekte. Narcolepsie. Dan schijn je spontaan in slaap te vallen. Hij doet het bij redactievergaderingen en soms gaat hij gewoon echt liggen pitten. Maar niemand die er wat van zegt, want ze denken dat hij ziek is.”
“Echt waar?”, vraagt Terence. Ruben knikt en geeft Jonathan een duw tegen zijn schouders. Die geven makkelijk mee. Het maakt Ruben nog kwader. Terence lacht. “Ga ik ook doen. Ik haat vergaderingen. Hé, Jona, lul, we gaan weer dansen.”

Jonathan begint te klappertanden en te beven. Eerst zijn armen en zijn kaken, daarna zijn hele lijf. Paniek komt op; hij voelt zijn hart hoog in zijn borstkas kloppen. Sneller dan ooit. Dit was het dan, denkt hij. Gewoon nog even wachten en dan pats. Hartstilstand. Moest een keer gebeuren. Terence, hoeveel heb ik geslikt?’ wil hij vragen. Maar opnieuw lijken zijn kaken een eigen leven te leiden en komt hij alleen tot wat schorre klanken. Kut, ik ga dood. Achterlaten wat ik achter moet laten. Nooit risico’s nemen. Altijd. Nooit. Koop desnoods een bodyguard. Personal trainer… eh, nee bedankt. Ik… wat koud, godverdomme wat koud. Het begint hem te duizelen. En hij rilt. Nee, ook nog onderkoeling. Kom op met die dekens. Koud. Dekens nu. Oooooo keeeeee daar gaan we dan. Voor zijn geestesoog ziet hij kleurige strepen. Vloeiende lijnen die in elkaar overlopen, samenkomen, van kleur veranderen. Het ritme van Divine Moments Of Thruth vertraagt af en toe. Zonder dat de toonhoogte verandert. Hij ziet menselijke schimmen, flashbacks van de binnenkomst. Samengedromd bij de kassa en de garderobe. Maar allemaal vloeibaar en snel vervagend. Zijn rechterbeen schopt ongecontroleerd tegen de grond.

“Dit is niet goed, Rub. Volgens mij gaat ie echt fout.” Terence heeft spijt van zijn absurde dosering. En hij realiseert zich met een schok dat dit hem en Ruben ook te wachten staat.


(naar deel II van dit hoofdstuk)

Tuesday, November 14, 2006

Ga naar Weerwekker

Klimaatverandering is nog voor de mechanische ontbossing van de aarde een van de grootste gevaren van onze tijd. De vraag is of we deze klimaatveranderingen kunnen tegenhouden. Duidelijk is in ieder geval dat we ze kunnen induceren. Misschien dat de opwarming van de aarde sowieso onvermijdelijk was, maar we deden en doen zelf een aardige duit in het zakje. Voor wie het nog niet wist. Wie meer wil weten over klimaatverandering, hier en nu, maar ook elders en eerder, leze Weerwekker.

Vanaf vandaag bij de externe links aan de rechterkant.

Friday, November 10, 2006

Tool overdondert opnieuw

Tool stond gisteravond in het Rotterdamse Ahoy. Na het majestueuze optreden in de Heineken Music Hall van 27 juni waren onze verwachtingen hooggespannen. Mijn post van toen kan ik eigenlijk gewoon opnieuw plaatsen. Want het was nagenoeg net zo goed. Enige minpuntje in vergelijking met de show in de HMH was dat Tool het nu in galmbak Ahoy moest doen. En hoewel het geluid ook weer niet heel slecht was, voor Ahoy-begrippen zelfs waanzinnig goed, miste ik de helderheid van de HMH. Maar daar houdt ook elk negatief oordeel op.

Want het was weer anderhalf uur genieten van dit muzikaal hoogbegaafde kwartet. In de schijnwerpers stond vooral het meest recente album 10,000 Days, dat eerder dit jaar verscheen. Vanaf opener Stinkfist stond de band als een huis en was het alleen voor de geluidsman nog even zoeken naar hoe hij de zang goed in de mix kon blijven houden.

En opnieuw stond de zaal met open mond te luisteren naar het inventieve drumwerk van Danny Carey, de letterlijk toonaangevende baspartijen van feedbackwonder Justin Chancellor, het strakke en sfeervolle spel van gitarist Adam Jones en de expressieve zang van Maynard James Keenan. Zelden heb ik een band gezien die zo knap balanceert tussen complexiteit en compositorische overtuigingskracht.

Ook de visuals mogen niet onvermeld blijven. Op vier doeken achter de muzikanten verschenen prachtige animaties, indringend, deels figuratief en naadloos aansluitend op de muziek. Wie de videoclips en het artwork van Tool kent, kan zich hierbij ongetwijfeld een beeld vormen. De lasershow die pas ingezet werd tijdens de toegiften voegde hier nauwelijks iets aan toe.

In de zomer komen ze weer, kondigde Keenan aan. De zanger die overigens voorzien was van een gasmasker en wellicht daarom het publiek niet opriep om de peuken in de pakjes te laten, zoals hij wel deed in de HMH, blijft een uiterst origineel podiumdier. Soms spastisch, soms vloeiend bewegend staat hij nagenoeg het hele optreden op één plek. Daarbij richt hij zich nauwelijks tot het publiek. Het past in zijn introverte maar intense presentatie. En geeft een vervreemdende dimensie aan een Toolconcert. Een Toolconcert dat bovenal adembenemend was.

Labels:

Tuesday, November 07, 2006

Klein leed (1 t/m 5)

Ik erger me niet graag. Wel regelmatig. En eigenlijk over steeds dezelfde dingen. Het duurt meestal maar kort, een paar seconden, halve minuut. Soms wat langer, zie ook elders op Casa di Ricomanjaro. Omdat ik de meeste ergernissen blijk te delen met collega’s, vrienden en gezinsleden, heb ik een top vijf samengesteld. De volgorde is willekeurig. Komen ze.

1. Auto’s die niet voor de haaientanden stoppen, maar op het kruisende fietspad gaan staan wachten tot ze over kunnen steken of een afrit verlaten.

Mijn buurman klopt dan altijd met zijn knokkels op het dak van de desbetreffende wagen. Zoveel lef heb ik niet. Wel fantaseer ik regelmatig dat ik me met fiets en al op zo’n kar laat knallen. Het is er nog niet van gekomen.

2. Een overvolle bewaakte fietsenstalling wanneer je later dan negen uur op je werk komt.
Als je je verslaapt is het je eigen schuld dat je je fiets niet fatsoenlijk weg kunt zetten. Maar als je een keer van de tandarts, de notaris, een klant of relatie komt, moet je je fiets gewoon kunnen stallen in plaats van je toevlucht te moeten zoeken tot een van de paden omdat de hele toko is vol. Ergernis duurt meestal kort, ongeveer tot in de lift.

3. Hondenpoep op plaatsen waar bordjes staan met ‘verboden voor honden’.
Denk je lekker met je zoontje te kunnen voetballen op het sportveldje in het Majellapark. Daar waar verbodsbordjes staan, met daarop een hond met een rode streep erdoorheen zodat zelfs de meest zwakzinnige randdebiel met zo’n kutbeest kan zien dat HONDEN VERBODEN ZIJN. Terwijl er op een steenworp afstand een speciaal HONDENTOILET is, groot genoeg om honderden honden te laten kakken. Dus denk je dat het wel goed zit en dat je samen fijn een balletje kunt overschieten. Toch kom je met hondenstront onder je schoenen thuis. En je zoontje heeft ook hondenstront onder zijn schoenen. En die heeft op de terugweg op je schouders gezeten. Dus je zondagse jas (ja, ik heb een zondagse jas, ja, die ik weliswaar ook doordeweek draag, maar die het predikaat zondagse jas helemaal verdient) zit ook onder de hondenstront. En hoe je het ook schoonmaakt, het blijft stinken. Koop dan godverdomme een goudvis, als je je niet aan de regels kunt houden, stelletje idioten!

4. Mensen die (nog steeds) de Nokia tune als beltoon hebben.
Hoe moeilijk is het om ervoor te zorgen dat je niet dezelfde beltoon hebt als je naaste collega? Elke Nokia heeft een ruim assortiment gratis beltonen standaard in het toestel staan. Daar moet er toch één bij zitten die iemand anders niet heeft? Het is in minder dan een minuut geregeld.

5. Altijd weer vertraging op het spoor.
De NS kan rapporten publiceren wat zij wil, maar neem nou de laatste stoptrein van Amsterdam-Amstel naar Utrecht van vorige week vrijdag. Allereerst vertrekt ie een half uur te laat. Vervolgens rijdt ie tot Abcoude, gaat daar een half uur stil staan, dan rijdt ie achteruit, en niet een klein stukje, maar gewoon helemaal terug naar Amsterdam Centraal, blijft daar net voor het station wachten en begint dan opnieuw aan zijn reis naar Utrecht. Ergo: de eerste nachttrein was er eerder.

Monday, November 06, 2006

‘Untouchable’ Anthony B doet Paard en Melkweg

Reggae-grootheid Anthony B komt opnieuw naar Nederland. In het kader van zijn ‘Untouchable Tour’ speelt de Jamaicaan op maandagavond 4 december in het Paard van Troje in Den Haag en op woensdagavond 6 december in de Amsterdamse Melkweg. Daarbij zal de zanger naast zijn bekende songs ruim aandacht besteden aan zijn onlangs verschenen album Gather and Come. Alweer het twintigste sinds zijn debuut Real Revolutionary uit 1996.

Wie Anthony B afgelopen zomer op Sundance of in Paradiso aan het werk heeft gezien, of tijdens eerdere concerten, weet dat de consciousness-zanger goed is voor een spetterende reggaeshow. Dynamisch en met volle overtuiging knalt hij zijn strakke songs de zaal in, waarbij de energieke vibe steevast overslaat op het publiek.

En niet alleen op het podium is de Jamaicaan alom aanwezig. Ook in de studio staat Anthony B zijn mannetje. Hij is dan ook een van de meest productieve artiesten van deze tijd. Ter illustratie: gemiddeld brengt Anthony B twee platen per jaar uit, terwijl in 2003 en 2004 opgeteld maar liefst acht albums van zijn hand het levenslicht zagen.

Respect
De Jamaicaan, geboren Keith Anthony Blair, verwierf faam met hits als Fire Pon Rome, Raid Di Barn, Rumour en Repentance Time, nummers die hij opnam met producer Richard ‘Bello’ Bell. Behalve de energieke vibe zijn het de pakkende teksten van de bobo dread die respect afdwingen, al ben je nog zo a-religieus. Tot zijn belangrijkste invloeden rekent hij Peter Tosh, Bob Marley en Bunny Wailer. Sinds november tourt Anthony B door Europa. Eerder dit jaar trad hij veelvuldig op in de Verenigde Staten. De man is dan ook een van Jamaica’s belangrijkste muzikale exportproducten.

Voor en na het concert van Anthony B zorgt Black Star Sound voor de relaxte tunes. Met selector Den-Den, zangeres/sing-jay K-Wida (Paard) en Brother Marcus (Melkweg).

Black Star Foundation
De Nederlandse shows van Anthony B zijn georganiseerd door Black Star Foundation. Stichting Black Star Foundation promoot Afrikaanse en Jamaicaanse reggae door onder meer concerten en feesten te initiëren, waarbij de nadruk ligt op onbekend Afrikaans talent. Ook haalde Black Star Foundation grootheden als Mighty Diamonds en Max Romeo naar Nederland.


Foto: (c) www.anthonyb.com

Labels:

Sunday, November 05, 2006

Vis eten met een schoon geweten

De Viswijzer van het Wereld Natuur Fonds is als pdf te downloaden op www.goedevis.nl. Op de site zelf kun je ook zien welke vissen je met een schoon geweten kunt eten. En rode poon mag, hoera!!!

Voor wie geen zin heeft om door te klikken naar de Viswijzer, volgt hieronder een lijst van 'duurzame' vissen die je met een gerust hart kunt eten zonder bij te dragen aan overbevissing en bodemvernietiging:

• Alaska pollak/koolvis (Alaska)
• Forel (Europa)
• Grijze garnaal (Noordzee, Waddenzee)
• Harder (Waddenzee)
• Haring (Noordzee)
• Heek (Zuid-Afrika)
• Heilbot (Pacifische*)
• Kabeljauw (IJsland)
• Kabeljauw (Pacifische*)
• Koolvis (Noordzee)
• Meerval (Nederland, België)
• Mossel (Zeeland)
• Mul (Noordzee)
• Oester (Zeeland)
• Poon (Noordzee)
• Rivierkreeft (China)
• Sardien (Noordoost Atlantische Oceaan)
• Sprot (Noordzee)
• Tilapia (Nederland, België)
• Zalm (Pacifische*: VS, Canada)

*Op het etiket staat als vangstgebied de Stille Oceaan

Smakelijk!

Thursday, November 02, 2006

Hoe wij het zeeleven naar god helpen

"Over vijftig jaar bijna geen vis meer"

WASHINGTON - Als de overbevissing en vernietiging van het zeeleven in het huidige tempo doorgaat, zal er medio deze eeuw bijna niets meer te vissen zijn. Dat staat in een groot internationaal wetenschappelijk onderzoek waarvan de resultaten donderdag zijn gepubliceerd in het blad Science.

Uit een analyse van wetenschappelijke data van de afgelopen veertig jaar en historische verslagen van ruim duizend jaar, blijkt dat de biodiversiteit van de zeeën - vissen, schelpdieren, vogels, planten en micro-organismen - dramatisch is afgenomen. Het aantal soorten is met bijna een derde verminderd.

De onderzoekers hebben deze resultaten uit het verleden doorberekend naar de toekomst en komen tot de conclusie dat in 2048 alle soorten voor de ondergang zullen staan. Dat betekent dat dan van de oorspronkelijke aantallen minder dan 10 procent over zal zijn. Ook grote zeezoogdieren als orka's, dolfijnen en zeehonden zullen drastisch in aantal teruglopen.

"Wat we benadrukken is dat de voorraden eindig zijn; wij zijn al door een derde heen en we zullen ook de rest verliezen", zei onderzoeker Boris Worm van de Dalhousie Universeit in Canada tegen de BBC. Steve Palumbi van de Amerikaanse Stanford Universiteit stelt dat dit de laatste eeuw is dat we wild zeevoedsel hebben tenzij we drastisch anders met het leven in zee omgaan.


De onderzoekers pleiten voor meer beschermde gebieden waardoor bestaande soorten kunnen overleven. Dit blijkt ook een effectieve manier om uitgeputte gebieden te laten herstellen, zo blijkt volgens Worm uit de praktijk. Zonder een vangstverbod is de kabeljauw in de Noordzee ten dode opgeschreven, stellen de wetenschappers.

(c) ANP


Schokkend. Ik ga even op zoek naar de viswijzer van het Wereld Natuur Fonds. Kijken of ik nog poon mag eten:-(

Labels: