Dora en Diego in de dierentuin

Net terug uit Rhenen. Vandaag was er een Dora en Diego fandag in Ouwehands dierenpark. Maar aangezien we geen zin hadden in een rij van drie kwartier voor een voorstelling van tien minuten, werd het vooral diertjes kijken.

Met Puck waren we al eens eerder naar de dierentuin geweest. Maar toen toonde ze nauwelijks interesse in de beesten. We dachten destijds dat ze nog te jong was misschien. Maar sinds vandaag weten we beter. Puck had uitsluitend oog voor de Dora en Diego parafernalia die de Dora en Diego speurtocht vormden. En dus mochten we uitsluitend die route volgen, van de zebra's naar het berenbos en van de toekans naar het orang-oetanhuis. Want daar zouden de Dora en Diego-puzzels te vinden zijn.


Gelukkig was Borre wél een dankbaar publiek voor de dierentuinbewoners. "Kijk, Puck, pinwins! Kijk, Puck, apies! Kijk, Puck, olifanten! Papa, ik wil nóg meer diertjes kijken!" Grappig is dat Puck ook helemaal niks heeft met onze katten, terwijl Borre hun beste mensenvriend is, al geeft mama de beestjes eten. Misschien hadden we hem toch Barbabee moeten noemen...

Lees en huiver: twintig bizarre experimenten

Wat gebeurt er met een olifant als je hem een extreem hoge dosis LSD toedient? Dit en 99 andere bizarre, mens- en dieronterende experimenten staan beschreven in het boek Elephants on Acid: And Other Bizarre Experiments van Alex Boese, ook de schrijver van The Museum Of Hoaxes. Zie hier een samenvatting van twintig door Boese opgetekende proefjes. Zorg dat je eerst wat gegeten hebt voor je doorklikt.

Prijsvraag van de week: wat kun je doen met 190 miljard dollar?

Bush wil 190 miljard dollar voor oorlogen

AMSTERDAM - De regering van de Amerikaanse president George Bush denkt in 2008 bijna 190 miljard dollar (ruim 134 miljard euro) nodig te hebben voor de oorlogen in Irak en Afghanistan.

De Amerikaanse minister van defensie Robert Gates vraagt het Congres woensdag om de nieuwe begroting goed te keuren. Dit bedrag is veel hoger dan werd verwacht.

Het extra geld is volgens Gates vooral nodig om Amerikaanse militairen beter te beschermen tegen bermbommen, beschadigd oorlogstuig op te knappen en Amerikaanse bases in Irak te versterken.

(c) Novum

Oké, de prijsvraag van de week is:

Voor welke constructieve en duurzame doelen zou je 190 miljard dollar op je budget willen bijschrijven?

Oplossingen graag voor 8 oktober 2007 via e-mail naar Sjors Boes: sjors.boes@wittehuis.gov

De derde prijs is een rondreis door Afghanistan in een legerjeep voor twee personen.
De tweede prijs is een rondreis door Irak in een legerjeep voor twee personen.
De hoofdprijs is een week lang elke avond orale seks met naar keuze Arie Ribbens of zijn vrouw.

Hive moet je natuurlijk niet spelen met een schaakkampioen

Een nieuwe verslaving maakt zich langzaam van mij meester. Het is een spel voor twee en het heet Hive. Het is ontworpen en bedacht door John Yianni. Je kunt het in twintig minuten spelen. Uitleggen kost hooguit vijf minuten. Hoe werkt het?


Ieder krijg elf zeshoekige stukken met daarop een insect. Je hebt:

één bijenkoningin
twee kevers
twee spinnen
drie sprinkhanen
drie mieren

met elk een andere bewegingseigenschap. Doel is om de bijenkoningin van je opponent te omsluiten. Dat mag met je eigen stukken, maar ook de stukken van je tegenstander kunnen daarbij helpen. De bewegingen:

de bijenkoningin kan per beurt één stapje zetten;
de kevers ook, maar zij kunnen ook op een aangrenzend stuk gaan staan en dit daarmee blokkeren of vervolgens aan een andere kant eraf duikelen en zo in een gat terecht komen;
de spinnen kunnen en moeten drie stappen per beurt zetten;
de sprinkhanen kunnen in een rechte lijn over de stukken springen, dus ook in een gat terecht komen;
de mieren kunnen overal komen, behalve in de gaten.

De stukken moeten steeds met elkaar verbonden blijven. Maakt niet uit hoe, als ze maar aaneen liggen. De uitgangssituatie:

de jongste speler begint en legt een stuk op tafel;
de tweede legt een van zijn stukken aan enzovoort;
let wel: bij het aanleggen mag je nieuwe stuk uitsluitend stenen van je eigen kleur raken; als het spel eenmaal begonnen is, dat wil zeggen als de bijenkoningin ligt, mag je overal aanleggen, mits de bewegingseigenschap van je insect dat toelaat;
binnen de vierde beurt moet de bijenkoningin op tafel.

Zoals gezegd is het vervolgens de bedoeling dat je de bijenkoningin van je tegenspeler omsingelt. Vereist wat taktiek. Een waarschuwing vooraf:

speel dit spel niet met je buurjongen die jaarlijks aan de NK jeugdschaken deelneemt. Koud had ik hem de regels uitgelegd, we hadden nog niet eens een proefspelletje gespeeld, of hij maakt me in het eerste potje zonder blikken of blozen in. Hive heeft dan ook wel wat van schaken, in ieder geval voor wat betreft de strategie van zetten uitdenken met stukken die maar op één manier kunnen bewegen.

En voor de liefhebbers: op Spiel 2007, de grootste spellenbeurs ter wereld (vanaf 18 oktober in het Duitse Essen), zal een uitbreiding op het huidige arsenaal insecten het levenslicht zien: de mosquito, het twaalfde stuk. De mosquito neemt de beweging over van het stuk waar het tegenaan ligt. Dus dat betekent weer nieuwe strategieën. Eigenlijk wacht ik ook op een stuk dat kan doden en zo andere insecten van het bord kan spelen.

De fraai vormgegeven stukken zijn vervaardigd uit zwart en wit bakeliet. Zo gaan ze een leven lang mee, aldus de uitgever. Eerst zien dan geloven, uiteraard, die bakelieten elpees van vroeger konden ook kapot. Maar ze spelen erg prettig en met het handige meegeleverde stoffen zakje kun je het makkelijk meenemen. Wie het eens virtueel wil spelen, kan terecht en zonder te registreren inloggen op de website van de uitgever: www.hivemania.com. Of kom eens langs voor een potje:-)

Gierige Klimmende Blauwe Winde

Zie hier mijn Klimmende Blauwe Winde, inmiddels ruim een maand in bloei. Enkele tientallen bloemen hebben zich al geopend en zijn ook weer afgestorven. Heb er een paar keer een bij in zien vliegen, dus ik was al in een vroeg stadium verzekerd van nageslacht. Vandaag heb ik de eerste zaden geoogst. Maar er zit niet veel aan. Heb slechts een handjevol eraf gehaald en nog een handjevol laten hangen. Gelukkig zijn er nog genoeg knoppen, dus ik heb de hoop niet opgegeven.

Voor wie niet van de plantjes gediend is, maar toch iets met de zaden van de Ipomoea Violacea (Tricolor) of, zoals ze aan de linkerkant van de Noordzee zeggen, de Morning Glory wil: de pitjes bevatten (op zijn Engels) Lysergic Acid Amide (LSA), dat nauw verwant is aan LSD en enigszins vergelijkbare, zij het mildere effecten heeft. De Azteken gebruikten deze plant al vanwege de geestverruimende werking van genoemde psychoactieve stof.


- Wie meer wil weten over de effecten van de zaden van de Klimmende Blauwe Winde, kijke hier.
- Wie meer wil weten over de groei en bloei van de plant, kijke hier (niet zo goed leesbare website, tho; tekst misschien effe koppiepeesten in een worddocument).

Spelletjes en Sonja

Ben nu bijna twee weken aan het sonjabakkeren en echt, ik wil een standbeeld voor deze vrouw. Heb sinds zeven jaar niet zo'n energie gehad als de afgelopen elf dagen. En het is best makkelijk vol te houden. Had ik het al gezegd? Hulde voor Sonja Bakker. Later meer.

Gisteren waanzinnig spel gespeeld. Staat op nummer 1 in de lijst van de boardgame geeks en heet Puerto Rico, volgens insiders hét spel als je Kolonisten en alle uitbreidingssets zat bent. Nu heb ik nog nooit Kolonisten gespeeld, maar ik heb zo'n vermoeden dat ik Puerto Rico leuker zal vinden. Later meer.

Nieuwe Unkle plaat van het jaar?

En als je hem nou eens niet vergelijkt met het vorige werk van James Lavelle, zou ik willen zeggen tegen alle azijnpissers van de muziekpers die dit album de afgelopen maanden zo nodig moesten afzeiken. Als je er nou eens gewoon naar luistert alsof je een nieuw project hoort – wat de nieuwe Unkle in feite ook is. Dan kun je er toch niet onderuit dat War Stories nu al in aanmerking komt voor Plaat van 2007? Tja, zeg je dan, smaken verschillen. Nee, zeg ik dan, je hebt mensen mét smaak en mensen zonder smaak.

Unkle’s derde is een lekker doomy album boordevol heerlijke (rock)elektronicasongs. Bezwerend gezongen door onder anderen Josh Homme (Queens of the Stone Age, daarvoor Kyuss), Ian Astbury (The Cult), Leila Moss (The Duke Spirit) en Lavelle zelf. Voor de weergaloze productie tekenden Lavelle, Richard File (Unkle) en held Chris Goss die ook gitaar, bas en synth speelt op diverse nummers en heel soms nog wat achtergrondzingt. Af en toe mooi gelaagd, soms ook muntjesplat, is War Stories een supergevarieerde plaat met toch een eenvormige sfeer. Donker, soms vervreemdend, soms een beetje onwezenlijk. Prachtig zijn de rockelementen ingebed in de elektronische ritmiek van de composities. De stuwende drumpartijen, het heerlijke gitaar- en baswerk, de niet altijd even prominente synths, de kwaliteit is hoog. Torenhoog. Persoonlijke favoriet is het door Lavelle zelf gezongen en door onder anderen Goss meegeschreven Hold My Hand, dat is voorzien van een bijna catchy refrein met een prachtig koortje. Maar dan hebben we nog een uur te gaan. Een uur waarin je je in een geluidsdroom waant waaruit je pas tegen het eind ontwaakt. Want dan zakt het album een beetje in om als een nachtkaarsje uit te gaan. Maar dan zet je hem gewoon opnieuw op.

Roodkapje

De mooiste bijdrage aan het maatschappelijk debat over het al dan niet toestaan van hoofddoekjes kwam dit weekend van mijn zoontje Borre (2). Gisterochtend zegt ie in de supermarkt, terwijl we in de rij staan voor de kassa en een moslima voor ons haar karretje naar de band rijdt: "Mama, wat gaat Roodkapje doen?"

The Police overtuigt met twee handen vol hits

En het geluid was ronduit kut. Ik haat sporthallen die doen alsof ze concertzaal zijn. Op plaat vind ik The Police op zijn best in Next To You, So Lonely, Roxanne, Can’t Stand Losing You, Message In A Bottle, Walking On The Moon. Ook De Do Do Do, De Da Da Da is nog leuk. Vast niet toevallig ook bijna allemaal singles geweest. Het latere werk van het trio vind ik minder spannend. Zeg maar saai. En zo was ook de tweede show die The Police in de Arena deed. Afwisselend lekker opzwepend en jammerlijk tam. Genoemde hits behoorden ook qua sfeer en publieksherrie tot de hoogtepunten van de avond. Gelukkig sloegen ze geen ervan over. Bijna alle nummers waren voorzien van nieuwe arrangementen - soms erg inventief, soms wat mat en kennelijk op stadions aangepast. Lang verhaal kort: ondanks de wisselvalligheid en het baggergeluid heb ik vanavond zwaar genoten.

Genoten van een nog steeds jong ogende Sting, vitaal en krachtig in stem en presentatie. Sommige nieuwe zanglijnen waren wat tam en minder scherp dan de originele, maar de bassist zong als een nachtegaal en had zichtbaar plezier in zijn werk. Zijn baswerk was strak en gedreven, afwisselend met de duim, met de vingers en met plectrum. Niet virtuoos, maar functioneel. Zoals het een goed bassist in een liedjesband betaamt. Zonder overigens wat af te doen aan het instrumentale vakmanschap van dit trio.

Genoten van een wat oudere Andy Summers, een gitarist die door velen zwaar wordt onderschat, maar ook vanavond weer liet zien hoe veelzijdig hij is. Net zo makkelijk subtiele en inventieve, cleane tokkelpartijen uit zijn plank tovert als snerpende, maniakale solo’s. Rustig heen en weer wandelend op zijn plekje, strak meezingend, een rots in de branding.

Genoten van een van de meest geniale drummers die ooit in een Nederlands voetbalstadion zal spelen. Het altijd sublieme hi-hatwerk, de doorontwikkelde reggae-ritmes, het punkhakken en de percussiepracht van Wrapped Around Your Finger, Stewart Copeland deed het allemaal. En hoe. Strakker dan vroeger, maar zonder ook maar iets aan energie verloren te hebben. Het enige vervelende was dat je hem zo slecht kon horen. Zijn kick en hi-hat, overhead en soms ook zijn snare verzopen in de wollige mix. En zo moeilijk kan dit trio niet te schuiven zijn. Dus geef ik de fucking Arena de schuld. Sowieso in alle opzichten een kutplek voor een concert, maar ik val in herhalingen, geloof ik.


Ruim twee uur duurde de show. Een show die overigens naar verluidt een exacte kopie van de avond ervoor was. En waarom ook niet? Als bonus mochten we na afloop helemaal naar Duivendrecht lopen omdat een of andere imbeciel het in zijn hoofd had gehaald station Bijlmer – Arena dicht te gooien. Volgens een toelichtende agent vreesde men voor de veiligheid: “Net allemaal nieuwe spullen gebouwd en zo…” Waarom heb je dan in godsnaam een NS-station voor je deur? Om het te sluiten als je een groot evenement in huis hebt! Had ik al gezegd dat dit mijn laatste concert in de Arena was?

Wie sterft het eerst uit?

Eigenlijk zijn wij een vreemde diersoort. En na de dodo, de dino, de bizon en de walvis waarschijnlijk de volgende soort die uitsterft. Die misschien een groot deel van de planeet verwoest en in ieder geval veel leven vergt. Dat is op zichzelf vrij raar. Niet eerder is een soort door eigen toedoen van de aardbodem verdwenen. Daarmee zijn we opnieuw uniek te noemen. Ben erg benieuwd welk dier na ons volgt. If any.

Mijn buurman vindt klimaatverandering niet erg, want een natuurlijk proces, ook al is de mensheid hieraan debet. Hij heeft gelijk. De mens is ook maar een diersoort die in de evolutie niet sterk (lees: slim) genoeg is gebleken. We bliezen ons eerst figuurlijk op en na een poosje ook letterlijk.

Zie ook het navolgende bericht. Ik vraag me af wie een oorlog om land, zoals geschetst, uiteindelijk zal gaan winnen. Let niet op de slechte kop. Het bericht is van Nu.nl gekoppiepeest, waar ze waarschijnlijk de ANP-kop hebben laten staan.

Klimaatverandering bedreiging voor veiligheid

LONDEN - Klimaatveranderingen vormen een potentieel grote bedreiging van de internationale veiligheid. Samen met moslimextremisme en de verspreiding van nucleaire wapens vormen de klimaatveranderingen momenteel het grootste gevaar voor de wereldvrede. Dat stelt het gezaghebbende International Institute for Strategic Studies (IISS) in het woensdag verschenen jaarverslag.

De 'denktank' wijst op potentiële strijd tussen landen of regio's over goede landbouwgronden en watervoorraden als de klimaatveranderingen zich verder voortzetten.

De stabiliteit in sommige regio's kan ook in gevaar komen als stromen vluchtelingen op gang komen als gevolg van klimaatveranderingen, die gepaard kunnen gaan met overstromingen, zware stormen of juist grote droogte.

Het IISS rept van een in potentie "catastrofale" wereldcrisis die "het niveau van een nucleaire oorlog evenaart". Volgens de rapportage is gecoördineerd internationaal beleid tegen het versterkte broeikaseffect hard nodig om grote conflicten te kunnen voorkomen. De samenstellers van het rapport pleiten ervoor dat eindelijk een land eens "effectief leiderschap" toont om de milieucrisis aan te pakken.

(c) ANP

Struggle of Empires boeit elke seconde (van de drieëneenhalf uur dat het spel duurt)

Misschien wel het meest complexe spel dat ik ooit heb gespeeld, maar zeker verreweg het meest spannende. Minimaal zo spannend als het eerder besproken Ursuppe, Arkadia of Santiago. Wie dit één keer heeft gespeeld, sterft met een grote laag stof op zijn Riskdoos.

Zoals altijd verwijs ik voor de beschrijving en het reglement door. Opnieuw het wiel uitvinden kost me teveel moeite. Het spel is echt fantastisch. Je bezet een aantal kolonies - we zijn in de achttiende eeuw - verovert nieuwe (door te dobbelen en eventuele hulpkaarten in te zetten; een zeeslag en een oorlog op land winnen en je kunt je eigenaar of een der eigenaren noemen van een kolonie) en je verliest er een paar. De truc is om een adequate verdediging of een zwaar leger in te zetten. Allianties met medespelers aangaan is van levensbelang. Hulpkaarten zijn soms uiterst effectief en zorgen er echt voor dat je vooruit komt. Sommige zijn zelfs het hele spel door geldig, dus drie oorlogen lang. En er moet een boot liggen bij Afrika, anders kun je geen slaven winnen.

Het duurde anderhalf uur voor we de regels hadden doorgrond. Het spel zelf duurde drieëneenhalf uur. Maar we speelden slechts twee van de drie oorlogen, dus reken op zeker nog een uur, als je het hele spel wilt spelen.

Opportunisme is dé manier om ver te komen in Struggle of Empires. Zorg dat je de juiste medespelers in je niet-aanvalspact hebt zitten. Die juiste spelers staan eigenlijk vanaf het begin, wanneer de kolonies-in-de-dop worden bezet, al vast. Waarbij zij aangetekend dat het natuurlijk ook gunstig uit kan pakken wanneer je na een oorlog van alliantie verandert.

Zorg ook voor voldoende geld en daarmee voor weinig onrust in je land. Teveel onrust nekt je op den duur. Voldoende geld zorgt voor voldoende legers zorgt voor grotere kans op land- of zeemachtbehoud bij oorlogen. En die complexiteit? Die valt eigenlijk wel mee. De grootste drempel bij het bepalen van de juiste strategie vormt nog de verstandige inzet van hulpkaartjes. Het zijn er nogal veel. Met allemaal een andere functie. Maar dat maakt ook dat het spel erg lang meegaat. Kortom, eindeloos is.

Sorry, ik moest Ingenious spelen

Ik hád natuurlijk elke avond na onze terugkeer uit Callantsoog kunnen bloggen. Het was immers nog vakantie. Maar helaas, zondagavond sloeg het noodlot toe. Ik kreeg het computerspel Ingenious, digitale variant van het bordspel Genius. Sindsdien heb ik negennegentig procent van de tijd die ik achter mijn laptop heb besteed, gekleurde stenen gelegd. En van de computer gewonnen, maar dat is niet zo moeilijk, want die speelt niet altijd even slim. Hoewel ik natuurlijk niet in zijn kaarten kan kijken. Misschien heeft ie gewoon pech. Anyway, ik kon dus niet bloggen, want ik moest Ingenious spelen.

Ik heb geen zin om uit te leggen hoe het spel gespeeld moet worden, want dat staat hier. Het kost maar een paar tientjes en je bent er uren mee zoek. En zoals het een goed spelletje betaamt, je kunt je tegenstander lekker dwarszitten. Of helpen. Maar dan krijg je geen applaus.

Terug uit Callantsoog - wat vakantiekiekjens

Het was heerlijk!