Gestapo houdt huis in Utrechts asielzoekerscentrum

Hun spullen gaan in plastic zakken en worden op straat gezet. Zelf krijgen ze handboeien om en moeten ze hun kamer onmiddellijk verlaten. Iran wacht als eindbestemming.

Het is even voor zessen in de ochtend als een forse eenheid politiemensen met veel machtsvertoon het asielzoekerscentrum in het oude Militair Hospitaal aan de Spinozaweg in Utrecht binnenvalt. Tot de tanden gewapend en met kappen voor hun gezicht trappen ze de deur in en gaan ze op zoek naar een Iraans gezin dat die dag teruggestuurd zal worden naar het land van herkomst. De kinderen van het gezin spreken beter Nederlands dan hun moedertaal. Gedwee laten zij zich boeien en afvoeren naar Schiphol, waar het vliegtuig wacht.

Een groot deel van de bewoners raakt zwaar in paniek door de inval en zal de komende tijd gebukt gaan onder nachtmerries en derhalve zeer slecht slapen. Veel asielzoekers zijn immers behoorlijk getraumatiseerd door de ervaringen die ze hebben opgedaan in het land dat ze ontvlucht zijn. Een dergelijke inval wakkert dergelijke trauma's op effectieve wijze verder aan.

En dit gebeurt gewoon in Nederland. Op een doordeweekse dag in Nederland. Ik kan er met mijn verstand noch met mijn gevoel bij. Dít is terreur.

Bestaat God in Urk?

Jeugd Urk takelt aalscholvers toe

LELYSTAD - Het Openbaar Ministerie (OM) in Lelystad gaat zes jongeren uit Urk strafrechtelijk vervolgen voor de mishandeling van een aantal aalscholvers. Dat zei een woordvoerster woensdag. Volgens de politie hebben de jongeren dit voorjaar onder meer twee aalscholvers achter een scooter aan gesleept na die eerst te hebben bekogeld.

De groep bestaat uit een meerderjarige verdachte en vijf minderjarigen. De volwassen Urker moet zich over een tijdje voor de rechter verantwoorden. Het OM heeft ook al actie ondernomen tegen de vijf anderen, maar wil de jongeren eerst zelf van de maatregel op de hoogte brengen. De verdachten zouden de aalscholvers eind mei hebben mishandeld omdat de dieren massaal de singels op Urk leegvisten.

(c) ANP

Zeg God, als u bestaat, straf deze onderdanen dan even. Laat ze in ieder geval dat prachtige scheppingsverhaal uit Genesis nog eens lezen. Thank you very much!

Geen goed idee

Rauwe gamba's 24 uur marineren in pure ouzo is geen goed idee. Doordat je de gamba's maar kort bakt, heeft de alcohol niet de tijd om (grotendeels) te verdampen. Daardoor proef je er teveel van en dat is niet lekker. Zomaar een tip...

Nieuw hoofdstuk af

Hier een preview van hoofdstuk 12, vers van de pers:-)

Zijn deur ging open en daar stond Ella. In haar badjas, daaronder een joggingbroek. Met in haar linkerhand een Benson & Hedges tasje, grijs met blauwe letters. Iets zwaars, zag Jonathan. Ella deed de deur van zijn kamer achter zich dicht en ging naast hem op zijn bed zitten. Ze haalde een opgerolde handdoek uit de tas tevoorschijn en daaruit een fles ouzo. Pilavas, eigenhandig geïmporteerd van het Griekse Corfu. Twee weken voordat ze opgenomen werd. Ik heb geen glaasjes, zei ze. Jonathan keek naar de lege tas op het bed, om te zien of er nog meer in zat, en moest lachen. “Dan drinken we gewoon uit de fles. Geen punt.” Maar al tijdens het laatste woord schrok hij van het idee dat hij met haar op zijn kamer ouzo zou drinken. Dronken worden, terwijl hij 60 mg Oxazepam in zijn lijf had. Terwijl de verplegers zouden kunnen binnenkomen. En terwijl hij zijn slaappil nog moest halen. En zo dacht hij nog meer, maar zijn zin in verdere verdoving maakte een einde aan zijn aarzelingen. Ella was weer opgestaan.
“Ik ga twee glaasjes halen. Wacht maar even hier. Ik zal de deur dichtdoen. Niet weggaan, hè” Ella gooide de fles op zijn bed en verliet zijn kamer. Jonathan pakte hem op en keek naar het etiket. Grieks, hij kon er geen woord van lezen. Maar hij zag het alcoholpercentage en schrok toch even. Hij stond op en begon zijn kamer op te ruimen. Hing zijn kleding geordend over zijn stoel en maakte zijn bed op. Hij liep naar de wastafel en keek in de spiegel. Zijn haar was een rommeltje. Met pieken van de weggestreken plukken haar waar veel gel op had gezeten. Hij ademde in de spiegel en tekende een hartje op het beslagen glas. Slordig van vorm, voor zijn doen. Hij ademde weer op het glas en tekende twee tieten. Geil mannetje, dacht hij. Maar hij kon er niet om lachen. Een bons klonk tegen zijn deur. Geschrokken draaide Jonathan zich om, toen bewoog de klink en kwam Ella binnen, met twee glaasjes en een pak druivensap. “Camouflage”, fluisterde ze en Jonathan glimlachte flauwtjes.

Zijn eerste glas ouzo was binnengekomen als een sloophamer in een broze gipswand. Nadat Jonathan nog wat had tegengestribbeld, hadden ze gepraat over het bedrog van de overheid waar het meldingen van terreur betrof, meer specifiek over de informatie die zij hierbij verstrekte. Zijn benen waren zwaar geworden en zijn hoofd was heerlijk vaag. “Wat een leven”, dacht hij even toen hij zijn tweede glas inschonk. Hij keek naar Ella die in hoog tempo een halve fles had weggedronken. Bij elke slok keek ze hem aan en zei ze: “Niet teveel drinken, hè?” Jonathan wist niet precies of ze daar een diepere betekenis aan toekende. Ergens hoopte hij van wel.
“Zullen we in bad gaan?”
“Wat?”
“Zullen we lekker in bad gaan. Deurtje op slot, flesje mee.”
“Eh, nou eh, ik, eh, ik heb een vriendin.”
“Ja, dat weet ik ook wel. Maar die zie ik hier nu niet. Jij?”
Hij voelde iets door zijn boxer kruipen. Onopvallend legde hij zijn handen in zijn schoot. Hij krabde met zijn rechterhand aan zijn linkerdijbeen.
“Ah, je hebt ook zin, zie ik”, lachte Ella.
“Eh”, Jonathan begon te stamelen en voelde zich niet echt gemakkelijk meer. Hij keek naar zijn glas. Ella stond op.

Onprofessioneel!

'Nederlandse predikanten twijfelen aan God'

HILVERSUM - Een op de zes predikanten weet niet of er een God of hogere macht bestaat of gelooft er zelfs helemaal niet in. Dat blijkt uit een vrijdag gepresenteerd onderzoek van godsdienstsocioloog Hijme Stoffels van de Vrije Universiteit.

Het onderzoek is in opdracht van de IKON verricht onder de bij die omroep aangesloten kerken. Aanleiding is het 60-jarige bestaan van de IKON. Ruim achthonderd voorgangers werd gevraagd naar hun godsbeeld.

De verschillen tussen de kerken zijn erg groot. Voorgangers van het Leger des Heils en de Gereformeerde Bond twijfelen helemaal niet aan het bestaan van God terwijl 42 procent van Remonstrantse Broederschap zegt te twijfelen.

(c) ANP

Hoewel ik elke twijfel aan het bestaan van God van harte toejuich, is het tamelijk schokkend dat Nederland kennelijk nogal wat predikanten telt die maar wat aanrommelen. Want hoe kun je nou de blijde boodschap verkondigen als je niet eens zeker weet of je bronnen wel bestaan? Kies dán een ander vak. Of deel je twijfel op zijn minst met je gemeente. Waar moet het heen met deze wereld, als de dominee al niet meer te vertrouwen is?

Waarom grijpt hier niemand in?

Israël neemt miljoen in beslag Palestijnse banken

RAMALLAH (ANP) - Het Israëlische leger heeft woendagochtend vroeg meer dan 1 miljoen dollar in beslag genomen tijdens een reeks invallen bij Palestijnse banken en wisselkantoren op de Westelijke Jordaanoever. Volgens een woordvoerder van het leger was het geld bedoeld voor de financiering van terrorisme.

De Palestijnse veiligheidsdiensten meldden dat er miljoenen dollars, documenten en archiefmateriaal zijn gestolen. Volgens Israëlische bronnen was het inbeslaggenomen geld afkomstig uit Syrië en Iran en bedoeld voor de radicale Hamas-beweging.

Ik zou bijna willen zeggen: geen commentaar. Maar dit soort acties vraagt om woede. Op Middeleeuwse wijze worden de Palestijnen geplunderd en van hun grond, huizen en kapitaal ontdaan. Je zou toch denken dat de Isreali's moeten hebben geleerd van het nog niet zo heel ver achter ons liggende verleden. Mijn sympathie voor de Palestijnse zaak groeit met de dag.

Scheiding tussen kerk en staat?

Ik heb het hier al vaker besproken. In een democratie horen kerk en staat gescheiden te zijn. Nu wil ik niet roomser dan de paus (eikel) overkomen, maar het slot van de troonrede was mij, zoals elk jaar, weer een doorn in het oog:

Op u, leden van de Staten-Generaal, rust een belangrijke taak. U mag zich daarbij gesteund weten door het besef dat velen u wijsheid toewensen en met mij om kracht en Gods zegen voor u bidden.

Los van het feit dat dit een oerlelijke tekst is, wil ik niet dat de bestuurders in 'mijn' land varen op Gods zegen. En ik wil al helemaal niet dat een ongekozen staatshoofd voor onze leden der Staten-Generaal gaat bidden. Maar misschien ben ik wel te ouderwets.

En weer thuis

Wederom een vlekkeloze reis gehad, ondanks twee veel te vroeg uit hun slaap gerukte kinders. Beide sliepen in het vliegtuig vrolijk verder.

En ja, toch nog een hagedis weten vast te leggen in pixels. Het is geen mooie foto (what else is new), maar hij voldoet. Hier.














Weinig toegekomen aan bloggen, kinders bleven tot laat op en je wil ook vakantie hè? Mijn oogappeltjes op Korfoe:

Boycot McDonald's...

...en lees hier waarom! (thanx Mike)

Ons straatje en ons strandje

De eerste week Korfoe revisited zit er alweer op. En God, wat gaat de tijd snel hier, al doen we niet veel anders dan luieren en af en toe een stukje de bergen inwandelen. Omdat we geen zin hadden in ansichtkaarten, hierbij onze digitale versies. Op de eerste foto in het midden, achter Puckje, zie je ons straatje waar we elke dag boodschappen doen, ijsjes halen en eten.

Op de tweede foto zie je in de verte ons strandje, waar we bijna elke dag wel even neerstrijken voor wat verkoeling -het water is echt heerlijk!- en om visjes te kijken. Zandkastelen bouwen is er met onze kids niet bij. Elk bergje dat je maakt, wordt voortijdig en vakkundig door een van beide afgebroken. En als we de schurkjes niet in toom houden, mollen ze ook andermans bouwwerken, zoals de twee gigantische tieten van een groepje puberende kereltjes een paar dagen geleden. Anyway, we verheugen ons nog niet echt op de terugreis.

Helaas nog geen gekko geschoten...

... maar wel een paar dozijn jonge zwaluwtjes tussen de elektriciteitspalen bij het zwembadje pal achter ons appartement en een sprinkhaan die ik net daarvoor bij toeval het leven had gered. Juist toen een grote gekko op hem af raasde, kwam ik de tuin achter ons appartement ingelopen, waardoor de hagedis uitweek naar de dichtstbijzijnde boom en zijn middageten liet voor wat het was. Het springbeest bleef vervolgens lang genoeg zitten om mij wat foti te laten maken. Of de gekko later in de middag het beest alsnog te pakken heeft gekregen, is niet bekend. Als je op de foti klikt, krijg je een nieuw venster met een vergroting.

Dwarsliggers

Puck en Borre slapen niet echt gemakkelijk in, hier op Korfoe. Maar als ze eenmaal zijn vertrokken, krijg je ze ook niet meer wakker en kun je gewoon flitsen op hun slaapkamer. Een nachtelijk shotje:

Vleesetende wespen en niets ontziende muggen

Het is weer heerlijk op Korfoe. Graadje of dertig, geen wolkje aan de lucht. Zaten we vorige keer in Acharavi aan de noordkust, ditmaal zijn we neergestreken in Agios Gordios, een klein dorpje aan de westkant van het eiland. In opnieuw een erg fijn huisje, nog geen steenworp van een erg fijn strand. En een erg fijne zee, waarin prachtige gestreepte zilverkleurige visjes rond je benen zwemmen. Helemaal goed dus.

Niet erg fijn zijn evenwel de in grote getalen aanwezige muggen die zich van Citronela of citroenkaarsen niks aantrekken, noch van kleren, luiers en andere bescherming. Met zijn vieren zijn we na drie dagen inmiddels goed voor een bult of honderdvijftig. En jeuken dat die krengen doen. Echt, je komt handen te kort. Elk half uur moet ik de vellen onder mijn nagels vandaan halen.

Ook de wesp is hier ruim vertegenwoordigd. Gisteren in theorie heerlijk gegeten in een restaurantje aan het strand. In theorie, want de hele maaltijd zijn we bezig geweest de wespen weg te wuiven die het vlees van de bordjes van ons kroost probeerden te snokken. Uiteindelijk bracht een bakje met brandende koffie wat verlichting. De meeste verdwenen, maar enkele bleven hardnekkig dooretteren. Wie denkt dat wespen alleen maar van zoet houden en heel slim te vangen zijn met een wespenval vol vruchtensap komt hier bedrogen uit. We zijn [knock on wood] gelukkig nog niet gestoken door deze geel-zwarte vergissingen van moeder natuur.

Desondanks vermaken we ons hier prima, tussen het krabben door. En eenmaal met je dikke reet in de zee, merk je niks van voornoemd ongedierte. Dus het zal niemand verbazen dat we daar het meest vertoeven. Volgende keer ook foti. Of nou ja, toch eentje dan, zie hieronder mijn gezin dat de was doet.

Terug naar Korfoe

Vannacht vliegen we weer voor twee weken naar Korfoe. Mocht er een internetcafé in de buurt zitten, dan lees je misschien al eerder iets nieuws hier.

En anders tot over twee weken!