Paul Oakenfold held van Trance Energy 2007

Grommende bassen over een ingehouden beat openen de set van Paul Oakenfold. In de uren daarvoor was het vooral Markus Schulz die de main stage op zijn kop zette. Oakenfold schuift zijn eerste plaat onder de naald na het korte maar doeltreffende intermezzo van Joop en Leon Bolier. De Engelse producer/DJ zet in een uur en een kwartier tijd een sluwe set neer die weinig echte climaxen kent, maar als een dolle doorjakkert en geen sterveling meer stil laat staan. Vol is zijn sound. Vooral het laag is heerlijk. Wel had de opbouw wat dynamischer gekund. Dat gold ook voor de shows van main stagers Cosmic Gate en Marcel Woods.

Anno 2007 mis ik de bombast. De vette over the top-partijen, de larger than life-melodieën zijn duidelijk passé. Daarvoor in de plaats zijn sample edits gekomen die vaak effectief zijn, maar niet zo sfeerverhogend werken als de stuwende synths die de trance van oorsprong kenmerkte. Gelukkig mocht afsluiter Johan Gielen doen wat van hem werd verwacht. En kregen we toch nog een old school set om de oren. Jammer dat hij niet wat eerder was geprogrammeerd. Om kwart voor zes ben je net even wat minder gefocust.

Opnieuw complimenten voor de organisatie van Trance Energy. Met name de beveiliging verdient een pluim. Waar deze twee jaar geleden nog irritant dominant aanwezig was, is zij de laatste edities erg onzichtbaar. En dat komt de sfeer altijd ten goede. Sfeer die ook afgelopen nacht weer om te koesteren was, zo lekker.