Echt geen Google add, maar zelf getest: Shure E4c oortelefoon maakt iPod pas echt compleet

Heb vorige week de nieuwe iPod Nano binnengekregen. Wat een ding! En wat een kutoordopjes zitten erbij! Vandaag zijn mijn nieuwe doppen aangekomen: Shure E4c. En dán heb je het over muziek luisteren.

Om met het minst belangrijke te beginnen: de nieuwe Nano ziet er fantastisch uit. Klein, superplat (6,5 mm) en toch voorzien van een redelijk grote display. Apple kokketteert nogal met dit schermpje, dat prima zou zijn voor video’s. Ik heb het nog niet geprobeerd en het interesseert me ook niet zo. Filmpjes kijk ik op mijn computer of op tv, niet onderweg. Maar het relatief grote scherm is wel lekker voor de bediening van het apparaat. En dus geen overbodige luxe (voor zover een mp3speler geen overbodige luxe is:-)). Op een iPod valt immers best veel te scrollen.

Om écht het maximale uit je iPod te halen, moet je echter meteen de oordopjes vervangen. Die zijn namelijk gewoon cheap en cheap is een dichtgesmeerd geluid, zonder al teveel details en dynamiek. Oké, oké, de Shure E4c’s zijn met gemiddeld 280 euri wat aan de dure kant, maar wat je ervoor terugkrijgt is pure verwennerij.

Geleverd in een vierkant doosje krijg je bij je oortelefoon een verloopstuk met volumeregelaar, een stevig rond opbergtasje en een verzameling opzetdopjes met verschillende pasvorm. De standaarddopjes zitten als gegoten, dus ik heb de andere niet geprobeerd. Van te weinig bassen, een veel gehoord euvel bij slecht passende in-ear koptelefoons, heb ik dan ook geen last. En dan het belangrijkste: hoe klinkt deze combi?

Werkelijk waanzinnig! Om kort te gaan. Om lang te gaan: nooit eerder hoorde ik zoveel details in nummers die ik al jaren ken en waarvan ik een fors aantal grijs heb gedraaid. Men noeme de kennelijk verborgen baspartijen in The Big Money op Rush’s A Show Of Hands. Men noeme de uitglijdertjes van Jimmy Page op Led Zeppelin I en die van Sting in So Lonely. Men noeme de bijtonen in het intro van Tool’s Eulogy, die eenmaal ontdekt niet meer ongehoord blijven. Je hoort plectrums over snaren rossen. Je hoort voeten stampen op hihat-pedalen. Je hoort alles.

Kloppend hart van al dit muzikaal genot is het samenspel tussen Apple’s equalizer en de E4c’s. Helaas kun je deze equalizer niet handmatig bedienen. Je moet kiezen uit een aantal presets: waaronder rock, r&b, jazz, klassiek, elektronica en presetinstellingen als loudness, treble boosten of juist niet. Ik heb vrij uiteenlopende muziekstijlen op mijn speler en als je een oortelefoon als de Shure E4c gebruikt, moet je echt de equalizer aanpassen voor het bij elke plaat weer andere beste geluid.

Aanvankelijk koos ik voor de preset rock, want zie boven. Maar toen ik Unkle’s nieuwe draaide, schrok ik me de tyfus. Even dacht ik dat er iets was opgeblazen. Zwaar overstuurde drums en gitaren dreven in Hold My Hand de zang naar de achtergrond en de speakers leken zwaar over hun nek te gaan. Ik probeerde wat andere instellingen en zag toen pas dat er ook een flat-preset bijzat. En als je daarvoor kiest, klinkt het album fabelachtig. Knap geproduceerd, lekker op het randje. En eigenlijk volstaat de flat-preset voor bijna alles wat op mijn Nano staat. Met uitzondering van Welcome To The Western Lodge van Masters Of Reality. Dat klinkt juist weer stukken beter met eerdergenoemde rock-preset. En zo zul je dus een beetje moeten experimenteren met al die presets om te zien welke het beste bij de productie past waarnaar je luistert.


Overigens is het zinvol om uitsluitend mp3’s in hoge resolutie te gebruiken. De Shure doppen zijn, zoals gezegd, goudeerlijk. Ga niet onder de 256 kbps zitten, want ook dan haal je niet het maximale uit je muziek.

Lang verhaal kort. Wil je echt van muziek genieten en al het andere geluid buiten sluiten? Kies dan voor een goede in-ear koptelefoon. Als de dopjes goed passen, hoor je praktisch niets behalve de muziek. Niet echt verstandig in het verkeer, maar heerlijk in een trein, zeker als die vol zit met krijsende kinderen. Bovendien kan het volume met een factor anderhalf omlaag. Goed voor je oren en fijn voor je medepassagiers. En de iPod Nano? Dat is gewoon een lekker ding dat zonder mokken doet wat het moet doen. Is er dan behalve die eq-zonder-handmatige-bediening helemaal niks te zeiken over dit spul? Eh… nee.