Stad van de metamorfose

Soms is het een klein, landelijk dorp met grote villa’s en rust in de straat. Soms een gigantische metropool, met meerdubbeldeks autowegen, fabrieken, flatgebouwen, bioscopen en tv-studio’s. Soms is de skyline leeg, soms volgepropt. Ik heb het over Duckstad. Stad van de wekelijkse metamorfose.

Is er wel eens een politieke rel? Meestal is het Donald die er de rellen schopt. En oké, daar zijn soms burgemeesters bij betrokken, maar echt sprake van een gemeentelijk conflict is er nooit. Wel zijn er tv-studio’s, maar die produceren doorgaans alleen maar quizzen.

Ook merkwaardig is dat Donald steeds weer in een ander huis woont, maar nooit verhaalt over een verhuizing. Ja, heel soms, nadat hij de boel heeft opgeblazen, bijvoorbeeld, zie je hem wel eens een nieuwe woning betrekken. Regelmatig verhuizen doet ook Willie Wortel. En ook die hoor je er niet over.

Van de Duckstad Krant word je evenmin wijzer. Soms staan er advertenties in, die blijk geven van een dorps karakter, in de trant van ‘Goofy heeft gestolen appels te koop’. Nooit gaat het om nieuwe plannen van de regering, of een brand op het vliegveld, waarbij tientallen verschillende pratende honden en die bijdehante muis jammerlijk om het leven komen. Of gewoon om een cannabisplantage, die illegaal stroom aftapt, en daarmee Dagoberts Energiemaatschappij flink naait.

Toch is het er fijn wonen. Discriminatie kent men niet, hooguit van vrouwen. En die kunnen daar prima mee omgaan. Ik bedoel, probeer vooral niet te sollen met Katrien of Clarabella. Verder is er elke week wel een picknick in het park, bij het Cornelis Prul-monument, met allemaal lekkere dingen uit de keuken van Oma Duck. En dan de criminaliteitscijfers. Ze hebben er maar drie boeven! En die zijn niet van het geldpakhuis weg te slaan. En bovendien altijd gemaskerd, dus goed te herkennen. Nee, daar hoef je niet bang voor te zijn. Ik wil er nooit meer weg.